خدایِ سفید

خدایِ سفید، خدای هوای ابری‌ست!

تعریفم از خوشحالی، یعنی کسی باشد تا حمایتم کند؛ یک حامیِ همیشگی. از همان‌هایی که می‌گویند هیچ‌رقمه پشتت را خالی نمی‌کنند؛ یک رفیق. حال خوب برای من یعنی، تنها نباشم اما نه از آن تنهایی‌هایی که همه بلد هستند، نه، جوری دیگر! من وقتی روبراهم که احساس کنم با خود راحت هستم. کی این اتفاق می‌افتد؟ دقیقش را نمی‌دانم اما گمانم همان زمانی‌ست که نمی‌ترسم از اشتباه کردن؛ مهم‌تر از آن، قبول کردن آنها! این‌گونه، من نمی‌ترسم از قدم برداشتن؛ آدمی هم که در حرکت باشد، که می‌دانید، نمی‌میرد! من زمانی که خود را دوست داشته باشم، حالم خوب است و زمانی که حالم خوب باشد، حالِ اطرافیانم نیز خوب است؛ حالِ زمین خوب است؛ تنها با دوست داشتنِ خودم!
من می‌خواهم رها شوم؛ می‌خواهم در خواستنی‌هایم پرواز کنم و از لابلای ابرهای ارغوانی، شادیِ دیگر انسان‌ها را نیز ببینم و باز اوج بگیرم و این چرخه، مدام تکرار شود! من این سِری اتفاقات را دوست دارم!
من پُرم از علامت سوال. زمانی بود که حتی فکر به سوال هم مرا می‌ترساند اما زمانی رسید که دیگر نمی‌خواستم به این روال ادامه دهم؛ این شد که تصمیمی بزرگ گرفتم؛ تصمیم گرفتم تا لباس‌هایم را بِکَنَم و بِشمار سه خود را در استخرِ واقعیت پرتاب کنم؛ آن‌هم در زمستانِ تردید که به پاسخ‌ها اعتباری نبود و نیست. در همین #بُحبوحه بود که ناخواسته متوجه احساسی تازه شدم. دیدم که زندگی لزوماً به آن تعریفی که کاربلدها تعریف کرده‌اند، جلو نمی‌رود؛ محرکه‌ای نو یافتم. همان زمان‌هایی بود که مغزم در اصطکاک با سختی‌های زندگیِ شخصی‌ام، بدجور داغ کرده بود. همان‌جا بود که نیرویی، از جایی نامعلوم به دادم رسید؛ جایی که قبل‌ترها چیزهایی راجع بهش شنیده بودم اما... اما مگر این زمینی‌ها اجازه می‌دهند خلافِ عقایدشان کاری از پیش ببری؟ خودم هم یک زمینی هستم؛ البته این هم هست!
خلاصه، همان‌جایی که قَلباً احساس کردم به تَهِ همه‌چیز رسیده‌ام، یک نورِ سفید، مرا از شب بیرون کشید. همان نیرویی که اِنکارش می‌کردم، خود، شد عاملِ ایستادن و چشم در چشمانِ دنیا، ادامه دادن! نه مدرکی و نه سوال_جواب شدنی؛ بدون هیچ درخواستی، تنها منتظر بود تا تمایلم را از نگاهم بخواند. من که نمی‌دانم چطور موفق به راضی کردنش شدم اما گویا او بسیار سخاوتمند بود؛ خستگی‌هایم برایش کافی بود....
سَرِتان را به درد نیاورم، از آن روز به بعد همیشه از حضورش لذت می‌بردم و هیچ اصراری برای شناختنِ جزییاتِ وی نداشتم؛ همین که حالم خوب بود، برایم کافی بود. قطعا خواسته‌ی او هم همین بود!
از آن روزها به بعد بود که من مدام آن نورِ سفید را می‌دیدم؛ همیشه، حتی در آسمان‌های ابری، مانندِ امروز!