خار، خود را جلوی هر ماشین و موتوری میانداخت؛ بدون ترس، بیمحابا. چرا؟ مسئله ترس و اینجور چیزها که نبود؛ قطعا نبود! ترس، دیگر آن قدرتِ سابق برای ارضای نیازهای زودگذر را ندارد؛ هرچند که اینجا داستانِ زندگی به میان است و یقیناً زندگی نیازی زودگذر نیست. حتی اگر جان را به لب رسانیده باشد باز هم در بین خواستنیها؛ بین نیازهای در معرضِ ارضاء، اولویت با اینیکیست.
زندگی، سادهترین داستانِ مبهمی که پا برروی زمین گذاشته تا تعاریف را زیر سوال ببرد.
واژه که بسیار است اما همگی ساختهی دَستان ضعیف و پر از اشتباهِ آدمیاند. آدمی، این موجودی که جز برای نفعِ شخصیِ خویش، قدم از قدم برنمیدارد؛ این را تمام تجربههای شخصی ثابت کردهاند.
حال که بحثِ اساسیترین تعریفِ بدونِ آدرس به میان آمده، چرا این از همهجابیخبرِ همهچیدان، سر نخ را به سمت خودش نَکشد؟ حال میخواهد حقیقت را درست تعریف کند یا مانند همیشه تحریف کند.
خار، خود را سبک کرده؛ بار و بندیل را؛ ریشهها را از دل خاک بیرون کشیده و بدون ذرهای سبک و سنگین؛ به حساب آوردنِ سود و ضرر؛ به دل جاده میزند. امروز این صحنه را از نزدیک دیدم. آسمان یکدست نقرهای بود. خورشید، بود اما دلخور بود. نکتهای که بیش از هرچیز باعثِ جلب توجه بود، باد بود و خاک و درهموبرهمی!
نمِ باران هم بود. همهچیز برای برگزاریِ یک مراسمِ تراژدیِ تمام و کمال مهیا بود. تمایلِ شخصِ فاعل هم بود پس با حضورِ تماشاگری چون من، آن اتفاق که باید میافتاد، افتاد.