پاییز بود که آمدیم اینجا. یک سقف بالای سرمان آمد. تو میگویی عروس و دامادی بودیم که تازه صاحب خانه شده بودند.
عکسهای روزهای اولمان را خاطرم آمد. من، احسان ، متین و مهدی، علی و ... محل قرارمان « پل زرد پارک ملت » شبیه به قرار دعواهای بعد از مدرسه بود: یکی، یکی دور هم جمع میشدیم. آن روزها درختها هنوز تمام برگهاشان را از دست نداده بودند. درخت توتِ کنار پل، شاهد اولین قرارهامان بود.
یادم میآید یکروز بادِ خیلی شدیدی میآمد. خیلیها را سرما غافلگیر کرد. هرکس روانهی سوراخی میشد. منتظر بودم که یکی پیدا شود و سوت پایان را بزند. علی ظهرابی داستانی را خواند و این دیگر قوز بالا قوز بود. جالب اینجا بود که بچهها شروع کردند به نقد کردن نوشته. نقدی ادبی در فضای باز. موتورها با گاز و تکچرخ از خیابانِ کنارمان در رفت و آمد بودند. پسری قلادهی سگش را گرفته و آمد از کنارمان رد شد. چند عابر پیاده به هم سیگار تعارف کردند. خیلی کنجکاو بودم ببینم نقدهای بچهها را بشنوم. دیدن ردپای آدمهای دوروبرمان در این صحبتهای ادبی شنیدنی بود. نمیدانم چرا ولی دوست داشتم. یکی از ما سیگاری روشن کند. باد همچنان مشغول بود.