حوصله کن

به دنبالِ حوصله می‌گردم، کمکم کن تا پیدایش
کنم. بیا و حوصله کن تا اقلاً یک چشمه از این موهبت را با چشمانِ خویش از نزدیک ببینم.
بیا ای آشنایِ با من و دمیده شده در جسمی دیگر! بیا ای مَنی که در کالبدی دیگر، شده‌ای تو؛ بیا!
ای مهربان‌ترین مهربان‌تر از خودم، بیا و با مهربانی، حوصله را در زمین بهم نشان بده! بیا که عجیب از خلأ این حوصله، بی‌حوصله‌ام! بیا جانا...
نفسم از این کمبود، به بی‌قراری افتاده است و دلم دلهره دارد. می‌ترسم دوام نیاورم! ترسم از اشک‌هاییست که طوفانِ قلبم را به چشمانم یادآوری می‌کند و دیدنِ مسیرِ رو به جلو را برایم سخت می‌کنند پس بیا ای بَلَدترین ناخدا!
بیا و از آن کارهایی کن که من می‌دانم چیست ولی در به زبان آوردن‌شان ضعیف هستم. قلبم می‌داند؛ بیا و صدای قلبم را برایم تعبیر کن! بیا ای عاشق‌ترین!
حوصله‌ام سرمی‌رود مهربان! بیا و یک سرگرمیِ تازه برایم دست و پا کن؛ از آن‌ها که احساس کنم لیاقت‌شان را دارم. بیا که شدیداً بوی بی‌لیاقتی گرفته‌ام...
ای نمی‌دانم کی!
بیا دیگر!
مگر باید حتما توضیح دهم که تمامیِ این دست‌نوشته‌ها، تنها به نیتِ جلبِ توجهِ توست! باید فریاد بزنم این را؟ فریاد می‌زنم: بییییا!!!!!
بیا که دیگر نمی‌توانم به دنبالِ پیدا کردنت، قدم از قدم بردارم. از راه برس. خودت کلید را در قفل بینداز و در را باز کن! قفل، هنوز همان قفل است! من به امیدِ آمدنت، دست به چانه، چشم در زُلفیِ درب دوخته‌ام! بیا من را این چشم به راهی خلاص کن. باور کن من در اِحتِزاری غمگین، در انتظارِ رسیدنت، نفس به نفس، از ضربانِ قلبم را قربانی کرده‌ام. بیا که شاید همین الان نیز دیر شده باشد! می‌ترسم دیر بِجُنبی و زمانی برسی که کار از کار گذشته باشد و تنها چیزی که از من عایِدَت شود، یک مشت کلمه باشد.
باور کن مَنی که نیست، نه به درد من می‌خورد و نه حالی از تو خوب می‌کند! بیا و تا هستم، باش. چه می‌شود مگر؟ چه ایرادی دارد داستانِ عاشقانه‌ی من، مانندِ کتاب‌ها، تَهش به خوبی و خوشی تمام شود؟ بین این‌همه آدم، یک نفر... که به جایی بَرنمی‌خورد، می‌خورد؟
بیا که زورِ کلمات، به بیانِ احساساتم نمی‌رسد. بیا و این حجم از اغراق را از زبانِ من بیرون بکش؛ زیر پاهایت لگد کن؛ لالَم کن و تو بشو تمامیِ زبانم، روحم، وجودم، نفسم، امیدم، آرزویم و... بیا و تو، من شو تا از شرّ این‌همه سربه‌هوایی خلاص شَوَم. دلم می‌خواهد چند صباحی را مهمانم شوی تا بروم به یک استراحتِ مطلق.
ای که نمی‌دانم کجایی، خودت را زودتر به من برسان لطفاً!