
حوصلهام که سر میرود، نمیدانم کجا میرود. آنموقعهاست که توانایی انجام هیچکاری را ندارم. حوصلهام که سر میرود، ریشهایم از آنکارد خارج میشوند. موهای زیر بغلم، بیش از حد بلند میشوند. حوصلهی شانه زدن به موهایم را ندارم؛ آنجاست که به قول مادرم:《به بو میافتم!》
میدانی! گمان میکنم؛ البته نه، مطمعنم آن بو، بوی افکارم است. آنقدر به آنها رسیدگی نشده است تا فاسد شده و بلاخره راهی به بیرون پیدا میکنند.
حوصلهام که سر میرود، توان نوشتن را هم ندارم. عجیب است! در حالتی دیگر، وقتی که حالم خراب است، خوب مینویسم. در واقع شهامت این را دارم تا آن جملههایی که از لحاظ کیفیت، با حالت قبلی برابری میکنند را یادداشت کنم.
نمیدانم. گمان میکنم این حالت، تنها برای من رخ میدهد زیرا دریافتهام زمانی دست به قلم میشوم که حالم یا خیلی خوبست، یا خیلی خراب. اصلا باید محرّکی باشد تا من را به نوشتن سوق دهد!
در غیر اینصورت، وقتی که حوصلهام سر میرود، تمام سطرهای دفترم سفید میمانند.