حروف کنار یکدیگر نمینشینند و کلمهای دستوپا نمیشود وقتی باعث و بانیِ شکسته شدنِ قلبی، من باشم. تا میآیم برای ساختن کلمهای تلاش کنم، با یک آه، یک نفرین، بَنای آن را از پِی فرومیریزد. آنجا که میتوانستم از کلمات، استفادهای درست کنم، از آنها سواستفاده کردم و داستانی تحویلِ گوشهای مخاطبم دادم که به خواستهی من راضی شود؛ آنهم با یک رضایتِ قلبی زیرا او باور کرده بود که کلماتِ مورد استفادهی من، انتخابِ قلبم هستند. من نیز تصویر باورِ او را دیدم و خود را راضی کردم تا سواستفاده را تا آخرین جای ممکن ادامه دهم. جوری که قانع شدم که این اشتباه نیست. اگر در آن لحظه، آینهای در دسترس بود، قطعا یک حیوانِ تمام عیار را نشانم میداد.