باز شروع کردم. بازم باید یه حسِ صفر بودن رو از نو امتحان کنم. باز باید بندِ کفشام رو سِفت کنم؛ برای وایستادن، راحت رفتن، حرکت رو به جلو یا استراحت و یا حتی رو به عقب اما ادامه دادن! باز باید خنده رو تمرین کنم. باید به آفتابِ اولِ صبح سلام کنم. باید تحمل کنم. باز باید از خونه بزنم بیرون. باز باید از حرفهای دوروبریام، خوبهاش رو بشنوم. یا به یه معنیِ دیگه، باید گوشهام رو به شنیدنِ هر حرفی عادت بدم. این یعنی زندگی به سبکِ آدمبزرگا! گمونم درخواستی از جانبِ من، اون بالاها شنیده شده یا من میتونم اینجوری برای خودم معنی کنم. شنیدم که گوشِ اون بالاها به حرفهای زبونی بدهکار نیست و فرکانسش روی حرفهای دِلی تنظیم شده؛ گمونم این درخواستِ دلم بوده. زندگی کردن، درخواستِ دلم بوده! حرکت کردن و رها کردنه فضای چنددرچنده اتاقم، درخواستِ دلم بوده. حالا این درخواست میخواد با عنوانِ سبکِ آدمبزرگا صدا بشه یا هرچی، فرقی نداره! گمونم همون یه کورسویِ امید، متعلق به دلم بوده؛ تمایل به زندگی کردن، متعلق به دلم بوده. گمونم این زوری که من رو وادار به تسلیم در برابر واقعیت کرد، متعلق به دلم بوده. گمونم...
گمونم اونی که تو این روزهای خاکستری، درحالِ اذیت شدن بود، دلم بوده. حالا کی مغزم رو، من رو به این انتخاب وادار کرد، نمیشناسمش... چرا تا به الان به این اذیت، تن داده بودم و زودتر دست به کار نشده بودم، این رو هم نمیدونم... از اینها و خیلی دلایلِ دیگه، هیچ سردرنمیارم و فقط میخوام بگم که خوشحالم از این اتفاق! خوشحالم که اینبار، زودتر دست به خراب کردنه پیلهام زدم! یکجا نشستن رو بارها امتحان کردم و بارها بویِ نا گرفتن رو تجربه کردم. بارها از زورِ خستگی، از جا بلند شدم و بیهدف جلو رفتم و همین، بارها من رو زمین زد و باز امتحانش کردم. نمیگم اینبار، با هدف بلند شدم. نمیگم اینبار، بعد از هزارها بار تجربهی شکست، قبلش سنگهام رو با خودم واکَندم یا هرچی اما بلند شدم! میدونی، بنظرم همین بلندشدنهاس که مهمه و هرچی که قراره اتفاق بیفته، باید بمونه برای بعد از این تصمیم. یجورایی گمونم انگار اگه به حرکت ایمان داشته باشی، باقبش حله و روتینوار اتفاق میفته. الانم همهی حرفم اینه، اینکه با همهی وجودم از نیرویی که هیچ اسمش رو بلد نیستم و ندیدمش، خواستم که اینبار بهم زور بده؛ زورِ اینکه اشتباهاتِ قَبلم رو تکرار نکنم. تو سختیا وایستم و دَر نَرم. اَزش زورِ لذت بردن از هر شرایطی رو میخوام. اَزش کمک میخوام که هرروز یه چشمه بهم نشون بده که تصمیمی که گرفتم درسته. میخوام کمکم کنه یه موجودِ دوسداشتنی باشم؛ هرچند این درخواستِ آخری یخورده دوپهلو هست؛ مورد علاقهی همه بودن، دور از عقلِ پس با یخورده تصحیح، اینجوری ادامه میدم: کمک کنه جوری باشم تا از کسی بدم نیاد!
کمکم کنه...
« برگهایِ پاییزی درِ گوشِ قدمهام اینجوری زمزمه کردن که حرفام میتونه اشتباه نباشه؛ به خودم بستگی داره! »