برای علاقهام، از چیزهایی گذشتم و چیزهایی را طلب کردم: دیدن، پذیرفتن، نوشتن، اقدام به قرار آنها و جایگزینی: عشق، لبخند، شنیدن، دوستداشتن و... امروز تلاش کردم که لذت ببرم و چیزهایی را بشنوم و ببینم که باید و درهای دلم را برروی چیزهایی که هستند اما لازم نیستند ببندم! آسان نبود اما لازم بود! امروز، ایده را در جایجای آنیکی انجمن داستان میدیدم و دلم میلرزید اما خوشحال بودم! با اینکه خود را عضوی جدید از آن جمع میدیدم اما هیچ احساس مهمان بودن نمیکردم! هرجا که حرف از نوشتن باشد، خانهی من است: خواه برروی زمینی خشک و خالی، خواه در پارک برروی نیمکتهای فلزی و خواه... خواه با جمعی از رفقای گرمابه و گلستانم و خواه در میان کسانی که برای اولینبارم است میبینمشان! نوشتن، هدف من است و کلمه، صمیمیترین دوست و راهنمایم؛ خودشان هوایم را دارند « حتی اگر ایده نباشد! »