
« حال، آیندهی گذشتهاس و گذشتهی آینده! » یه بازی با کلمات، نه بیشتر! منتها سردرآوردن از این بازی، برای من خیلی زمانبَر بود!
ظرفها رو که میشستم، فکر آب دادن به گلها که به ذهنم رسید، مسواک و بعد یه سری خوردهکاریِ دیگه؛ ورودم به دنیایی ساده که سایهاش روی زمینِ من ( ما ) افتاده بود رو خوشآمد گفت! همزیستی مسالمتآمیز با داداش کوچکترم ( عباس ) در غیاب مادر و پدرم؛ تحویلِ خنده درعوضِ اعلامیههای خستگیهای کاریِ روزانه: یکی وظیفهی حاضر کردن غذا و چایی رو برعهده داشته باشه و و اونیکی ( من ) وظیفهی شستن ظرفها و بعد هرکی، به روش خودش، روحش و ذهنش رو صیقل میده؛ من با نوشتن، اون با...
این یعنی « حالی » که ورودم به آینده ( فردا ) رو آسونتر میکرد؛ ( یعنی ) « آیندهای » که کمکاریهای گذشته ( دیروز ) رو با کمی زحمت، کمرنگ میکرد و زندگی برای من یعنی همین اشتیاق به رشد؛ در جریان بودن و درنهایت لذت بردن از همینی که هستم و تحویل دادنِ لبخند به تصویرم توی قابِ آینه! من برای این تصمیمهای لحظهای، برای این انتخابهای زیبا، خوشحالم؛ کارهای ریز و درشتی که علی رو در حالتی نزدیک به تعادل نگه میدارن!
چی از این بهتر!