حالم خوش بود. واضح، دونفر را درونم میدیدم که با تفاهم، مقابل پنجرهای که رو به منظرهای سبز و آبی باز شده بود ایستاده بودند. من جدا از آنها و با آنها بودم؛ شاید نفر سوم و شاید مجموع آنها که همگی با هم میشدیم یک نفر... نمیدانم شاید تنها یک نگاه بودم، یک اندیشه، یک احساس. هرچه بود، فضا گرم بود؛ انگار که آتشی روشن کرده باشند و دستهجمعی دور آن حلقه زده و عشقبازی میکردیم. صاحب مجلس که بود؟ نمیدانم. عامل آن حالخوشی چه بود... میدانم اما نمیخواهم یعنی نمیتوانم بر زبان بیاورم؛ نه اینکه نتوانم، نمیشود... چطور بگویم، نمیشود دیگر، گفتنی نیست؛ حتی نوشتنی هم نیست؛ تجربیست. فضایی در یک مجتمع بینهایت طبقه که چراغی در آن روشن بود که با برق° کار نمیکرد. بوی زمین در آنطرفها نمیآمد. همهچیز نور بود. انگار که همهچیز از ابتدا ( و شاید تا همیشه ) نور بوده و خواهد ماند. جریان اصلیست انگار. فضایی که در آن، آینه راه پیدا نکرده بود؛ بهکار نمیآمد، دل بود و دل و خیال. همهچیز° لحظه بود. یک سکون، یک خلأ، یک بیوزنی... سکوتِ مطلق. همه° هم بودند و هیچکس تنها نبود: یک اتحادِ تماممعنا. نه میشد بمانی و نه بروی؛ نه تصمیمی بگیری و نه با چیزی موافقت کنی و... هیچ، تنها یک شاهد که باید در آن لحظه آنجا حضور میداشت تا به گوشِ این شخصِ اینطرفِ خط میرساند که زیاد سخت نگیرد...