حالم خوب است! کمی بیقراری هست؛ کمی ترس هست؛ کمی هیجان هست؛ از هرچیزی کمی هست؛ چیزهایی که برای حرکت رو به جلو، مانع به حساب میآیند اما در کنار تمام اینها امید هم هست؛ درواقع همین امید است که من را به حرکت کردن واداشتهاند و اینهایی که ازشان حرف زدم، از ماجراهایی هستند که در حرکت کردن، پیش میآیند و اگر کمی روشنبین بهشان نگاه کنم، میبینم که طبیعی هستند و درواقع لازمههای این راه؛ اگر نباشند، باید شک کرد! گمانم تنها خواب است که هیچ چالشی ندارد؛ تنها یک تشک و یک پتو و بالشت نیاز دارد! حرکت یعنی آماده شدن برای مواجهه با مسائل منتها نه به تنهایی؛ با نیرویی محرک که قبل از هر شروع، از او درخواست کمک کردهای! گمانم زیبایی رسیدن به هر رویایی نیز همین باشد: اینکه خودت را به جایی بسپاری، جایی مطمئن و راه بیفتی و در حد توانت تلاش کنی و باقی ماجرا را، نتیجه را به او بسپاری و تو تماماً خوشحال باشی از اینکه داری حرکت میکنی؛ لحظه به لحظه، خودت را به تصویری که در سر داری نزدیکتر میکنی! در این مسیر، رشد خواهی نخواهی صورت میگیرد. شاید در قدمهای اول، کمی ناچیز باشد: در حد چند درصدِ ناچیز از یک واحد از چندین قدمی که در پیش داری اما قطعا به مرور، مقدار و سرعت این رشد، بیشتر میشود! اینجاست که رویاهایت نیز رشد میکنند و تو نیز رشد میکنی و عادت میکنی به شبهایی که سرت را راحت برروی بالشت بگذاری! کافیست بسپاری و راه بیفتی!
اینهایی که شنیدی، حرفهای آدمیست که در ابتدای این مسیر است؛ تجربههای عملیای که دارد باهشان سروکله میزند و درون آنها لذت را جستجو میکند؛ درواقع دارد حرفهایش را به شکل عمل درمیآورد؛ از آنهایی که بادِ هوا نیستند!