حالم بد میشه وقتی...
حالم بد میشه وقتی آسمونو فراموش میکنم
وقتی نگامو از اون بالاها میدزدم.
حالم خوب نیست وقتی باورم میشه زمینیم
وقتی روحمو با افکارم، در یه سطح قرار میدمو بالهای پروازش رو میچینم.
اونجا که پاهام خسته میشن و زمین رو زیر قدمهام حس میکنم
دقیقا همونجا به این نتیجه میرسم که دلیل حالبدیهام فقط میتونه همین باشه: زمینی شدن.
وقتی به این فکر میکنم که افکارم باید راهحل مشکلاتم باشن
وقتی خودمو محدود به چهارچوبهای آدمها میبینم، حالم بد میشه
گیج میشم و همونجاس که شروع میکنم به دستوپا زدن و حال خرابم، خرابتر میشه.
وقتی ستارهها رو داخل مخمل سیاهه آسمون نمیبینم
وقتی نمیخوام یا نمیتونم نسیمه خنکه شبهای تابستونی رو حس کنم
وقتی موزیک رو آلبوم_آلبوم دوره میکنم و هیچی نمیشنوم
وقتی به حوضچهی ماهیها توجهی نمیکنم
وقتی حاضر نیستم خندههای بچهکوچولوها رو باور کنم
اونجاس که تبدیل میشم به یه آدمبزرگ که بس که تلخیهای زمینی، کامش رو بدمزه کردن، حاضر نیست به خودش اجازه لذت بردن از لحظه رو بده و روتین رو باور کرده.
اونجا که گم میشم قاطیه تعریفهای به_جواب_نرسیدهی دوروبریام, دستهای آرامبخشه مادرمو فراموش میکنم و یدونه از منفیهای دیگهی زندگیمو تیک میزنم و باز حالم بدتر میشه.
گاهی باورم میشه که قرار نیست چیزی برای هیچکی درست بشه و سرنوشت برای همهمون یه آینده رو رقم زده: یعنی مردن.