فکر کن من خمیازهی یک کودک را بدزدم و وارد خواب او بشوم. شنیدهای که میگویند خمیازه مسری است و احتمالا اتفاقاتی که بعد از آن برایش رخ میدهد! خیلی وقت است که این جنس از خواب را تجربه نکردهام!
حالا تو فکر کن خندهاش را بِقاپم، چه اتفاقی میافتد؟
امروز حدود نیم ساعت تا چهل و پنج دقیقه، یک فرشته به طول تقریبا چهل سانتیمتر و وزن ده کیلوگرم، مهمان آغوش من بود. چه خیابانهایی را که پیاده، زیرِپا نگذاشتیم و چه آدمهایی را که با دو نگاهِ نزدیک به هم، تماشا نکردیم و چقدر که کنجکاوی نکردیم و چقدر که از در آغوشِ من بودن، احساسِ زمینی نبودن را تجربه نکردم! هرچه به آن زمان برمیگردم، شک میکنم آیا من بودم؟ واقعی بود؟ چرا دوستم، دخترش را به من سپرد و چرا او حتی یکبار گریه که نکرد هیچ، کلی هم خندهی خصوصی هدیه داد!
« من یکبار، او هم. من با همراه بانکم، او با کارتخوانش. نشد که نشد. آخرسَر هردومان به لبخندی صدادار و ساختگی، رضایت دادیم و من، کرایه را نقدی حساب کردم. »
قسمتی از رابطهی بین من و راننده تاکسی
هی تاکسی!