مجموع سنشان از چهار قرن هم میگذرد و دلیل دورهمیشان هم هیچوقت معلوم نبوده و احتمالأ نخواهد بود؛ تنها یک دلیل است که بی هیچ تغییری، همیشه ثابت است: هرروز رأس ساعتِ فلان، دور هم جمع شوند!
زورشان را جمع زدهاند، دو صندلی سیمانی را از جایگاهی که شهرداری برایشان درنظر گرفته، دستگرفته و به احتساب یک صندلی که از قبل بود، بنبستی در راهروی پارک درست کردهاند.
شبیه به اینها را در گوشه و کنار پارک، زیاد دیده بودم اما از ظاهرشان مشخص بود که جمعشان پایدار نیست؛ یکبار دونفر، یکبار پنج نفر و... اما اینها نه، ثابتاند که هیچ، هرروز به تعدادشان افزوده نیز میشود! مکانشان مشخص است و احتمالا در بین خود مدیر نیز دارند؛ مسعول حضور و غیاب و به احتمال قوی، مسعول پذیرایی!
هربار یکی، حرفی را وسط میاندازد و باقی، هرکدام، گوشهای از آن را میگیرد و اندازهی زورش چیزی بهش اضافه میکند و تحویل نفر بعدی میدهد! موضوع مشخص نیست؛ به بداهه، خو گرفتهاند! خدارا شکر که بازار بداهه نیز که داغ است.
از اقسام شخصیتها با انواع بازنشستگیها در جمع حضور دارند: یکی خطِ فرق سرش، تا خط اتوی شلوارش ادامه دارد و یکی کلاه پشمی را با شلوار ششجیباش هماهنگ کرده و یکی هم با لباسِ خانه، در جمع حضور پیدا کرده؛ احتمالا خانهاش در همان نزدیکیهاست!
در مسیرم دیدهام که از اعضای فعال، فلاسک چایی و قند و لیوان کاغذی را در دو دستش حمل میکند؛ بساط عصرانه را نیز دیدهام: نان و ماستِ خشک و سبزی! یکبار در دست یکی از اعضا که ظاهری موجه نیز داشت، ابزار بازی تختهنرد را دیدم که البته این روتین نیست؛ معمولا بساط دوز است که همیشه بر همهی بازیها اولویت دارد. گویا بازیکن تیم ملی نیز دارند!
در این جمعی که ازشان صحبت میکنم، سیگاری ندیدهام؛ به استثنای یکی، دوبار که گویا میهمان بودهاند. پیرمردهایی که برچسبِ آدمحسابی را هنوز با خود حمل میکنند و قرارشان با غروب خورشید را هیچوقت از دست نمیدهند!
نمیدانم که آیا هیچکدامشان همچو یک روزهایی را برای خود پیشبینی کرده بودند یا این دورهمیها در یکی از پسکوچههای پارک ملت، در دستهی پِلن-بی قرار گرفته بوده و اگر هم سواحل یونان، جز اولویتشان نبوده، لااقل ایرانگردی با پسانداز سی سال عرق جبین ریختن، معقول به نظر میرسیده! با این وجود، از کنارشان که میگذرم، کمتر پیش آمده که فوتی بر زیر شعلهی حسرت بکنم! تازگیها به این عقیده رسیدهام که آدمها همیشه به حرف زدن با همجنسهای خود نیاز دارند؛ همانطور که خانومهای همسایه به تنظیم اساسنامهی تمام جوانهای محل، اعم از جوان و پیرپِسرها و این باید باشد: « همیشه یک جفت گوش برای شنیدن » از واجبات است؛ واجبتر از بند اول قانون اساسی مملکت!