
چشمات رو ببندی و درحالی که گردنت، رو به عقب، خَمه، تصور کنی توی یه ( پارک) جنگلی هستی: ...صدای کلاغ، لابلای درختها... نسیمی که سُر میخوره بین شاخهها... شغال و جیرجیرکها... اثرانگشت نقرهای ماه برروی برگهای شبنمخورده... سکوت... و... رمزشب: تنهایی! دامنِ طبیعت که نَرمنَرمک تو رو در آغوش خودش میکشه و تو از تلقین، وارد حقیقت میشی؛ جنگلی به پهنای تخیلت!