مثل کلاغ ها
عادت به جمع کردن چیزهایی که ظاهر قشنگی دارن رو دارم!
یادمه یه بار از پیدا کردنِ یه شیشه‌ی دوغ آبعلی، از لابلای یه سری آتو آشغال، انقدر خوشحال شدم، که گمون نکنم از کادویی که قراره برای تولدم بهم بدن، انقدر حالم جا بیاد!
اینم یادم نره که بگم، هیچ قانونی برای جمع‌آوری چیزهای قشنگی که به چشمم می‌خوردن نداشتم! یخورده جلب توجهِ شیءِ مورد نظر کافی بود تا اون‌رو بزنم زیر بغلم و..
یه بار یه بار سنجاق سینه به چشمم خورد که حیفم اومد برش ندارم! یه نگینِ سبز درشت هم روش داشت.
چقدر هم خواستنی بود. همین‌جا جا داره از شخصِ محترمی که لطف کرده بود که اون‌رو گم کنه تا من پیداش کنم و به کلکسیون دارایی هام اضافه کنم، صمیمانه تشکر کنم!
یادم میاد یه روز یه قوطی کوکاکولا پیدا کردم!
یه بار هم که مشغول قدم زدن بودم _البته بهتره بگیم گشتن دنبال زیبایی هایی که قراره مال بشن? _ یه تیکه چوب پیدا کردم، که یه حالتِ مکعبیِ خاصی داشت و منم تصمیم گرفتم که..
انگاری همه چیز از قبل آماده شده بود تا من اشیاء گم شده، یا بهتر بگم این هدیه‌های دنیای دورو برم رو _منظورم همون کوچه و خیابونه!_ خیلی مرتب، یه جا در معرض دید بزارم!
کجا؟!
داخل میز کامپیوترم، دقیقا سمت راستِ جایی که مانیتور قرار می‌گیره، یه فضایی تعبیه شده بود، که ظاهرا نیّت سازنده‌ی اون، برای کتاب، یا در بهترین حالت، جا_گلدونی چیزی بوده!
که علی آقا اومده بود و با یه صلیقه‌ی خاص، به شکلِ ظریفی، آتو آشغال هاش رو _که البته این دیدگاهِ مادرم بود. وگرنه واسه من، اون‌ها حکم عطیقه های موزه‌ی لوور رو داشتن!_ چیده بود.
نمی‌دونم که شما هم تا الانِ متن، چِندش‌تون گرفت یا نه؛ ولی ظاهرا این کار من برای مادرم، یه موضوع غیر قابل هضم بوده! الان که دقیق‌تر فکر می‌کنم، می‌بینم که آره واقعا هم وقتی میومد تو اطاقم، با یه زاویه‌ی خاصی، مجموعه‌ی من رو برانداز می‌کرد. من اون‌موقع زیاد به این‌چیزها توجه نمی‌کردم و سرم گرم کارهای خودم بود!
که همین هم کار دستم داد و یه بار که برای یه مدت چند روزه، خونه تشریف نداشتم، مادرِ محترمه، از فرصت استفاده می‌کنن و حسابی از خجالت سطل اشغال در میان! دستش درد نکنه☺
با این حساب، فرصت رو مناسب می‌بینم که بگم: 《جناب کلاغ، بهت حسودیم شد!》
چون هیچکس نیست که جلوت روبگیره و بگه بس کن این رفتار زشت و ناپسندت رو! شاید برای اینکه بینِ اون‌ها، این یه حرکتِ کاملا تعریف شده است. خوشبحالتون!
میدونی گمون می‌کنم اصلا بین کلاغ‌ها، این یجور مسابقه‌ست! که هرکی بیشتر چیز_میز پیدا کنه، برنده‌ست و همه‌جا اون‌رو با انگشت نشون میدن! میگن فلانی رو ببین.. خوشبحالش کاش..من جای اون بودم?
بهرحال نوش‌جونتون هرچی رو که مامانم براتون دَمِدست گذاشت! حاضر و بدون هیچ دردسری.
با خودم که فکر می‌کنم، می‌بینم اون‌ها باید از کلاغی که برای اولین‌بار این حرکت رو زد، خیلی سپاسگذار باشند! قشنگ اومد و این رسم رو پایه گذاری کرد! رسم زیبای آشغال جمع کنی!
دیگه جای سوال نداره که، مخالفِ صددرصدِ این امر پسندیده کیه!
بله درست حدس زدین! جناب آدمیزاد.
__ حرف‌هام رو بِبُرم. هوس کردم کلاغ باشم!
