دستگیره‌ی لیوان را گرفت، بی‌آنکه ببیند لیوان دسته دارد... گروپ... حَبه‌های شیشه‌ای، حل‌شده در نبات و چای‌سبز° جلوی پایش؛ سی‌درصد دیگر به هوشیاری‌اش اضافه شد، شد چهل‌درصد بیداری. برای ساعت نه و پنجاه و پنج دقیقه، بد نبود. خم نشد که جمع و جورشان کند، صبر کرد تا شاهکارش قشنگ به دلِ بوم بنشیند: کوبیسمی بر موکتِ طرحِ قالیِ آشپزخانه! با پوزخندی سوار بر زاویه‌ی گردنش که هنوز محو جزییات هنرنمایی‌اش بود، سمت اتاقش رفت تا کامپیوتر را روشن کند: موسیقی بی‌کلام، این‌بار از « secret garden ».
در پاسخ به سوال مادرش: « مگه نمیای بریم باغ؟ » توجیه‌پذیرترین دلیلش را آورد: « نه مامان، یادم رفت بگم، مشتری دارم... » با یک « شرمنده » ی خفیف که خود نیز نمی‌دانست جایش در این دیالوگ است یا بداهه، چیزی پَرانده؛ خواست سَروتَه قضیه را هَم‌بیاورد که مادرش از جایی دور ( احتمالا آشپزخانه ) فریاد زد: « خب، ظهر بیا، کارِت که تموم شد. » و یک‌سری واگویه‌های نامفهومی که احتمالا بو به دلایل واقعیِ این کم‌کاریِ خانوادگی برده بود! اکنون تقریبا بیست دقیقه از آن دیالوگِ کوتاه گذشته بود و مشتری‌اش قرار بود همین حول‌وحوش برای اصلاح° هماهنگ کند: ده به بعد!
خطِ‌نور° دیده نمی‌شد اما بود؛ نشانَش، باریکه‌ای افقی با طولِ تقریباً دو متر در عرضِ بیست و خرده‌ای سانتیمتر، در طولِ قالی که در عرض هال پهن شده بود، چشمم را می‌زد. « kings speach » در دقیقه‌های پایانی بود، درحالی‌که « جنایات و مکافات » در صفحه‌ی صد و پنجاه و خرده‌ای، بوک‌مارک شده بود. جالب بود چراکه این یک دِژاوو به‌نظرش می‌رسید: دقیقا لمیده برروی مبلِ دونفره در هال، درحال وَررَفتن با گوشی و ناگهان، باریکه‌ی نور که از روبرو، حواس را به بازی گرفته بود؛ جالب بود.
یک احساس، شبیه به پشیمانی، پُرَش کرده بود که در یک موج سینوسی، در گردش بود و تقریباً هر دو سه ساعت یک‌بار، سراغش را می‌گرفت و چیزی شبیه به بیدارخوابی را برایش زنده می‌کرد: چشمانش خیره به صفحه‌ی گوشی بود اما، رشته‌ی افکارش، به جای دیگری گره خورده بود؛ حال° کجا؟ اولین گزینه، اتفاقات دیشب، برایش زنده شد یا یکی‌اش همین چند دقیقه‌ی پیش وقتی به یکی از دوستانش، یک پیام از سر دلتنگی داده بود و او چون دلخور بود، سرد جواب داده بود: مزمون هردوی آنها، رابطه بود. چند تصمیمِ پشت‌گوش‌انداخته‌شده هم بودند که بعد از این‌ها، جرات عرض اندام به خود دادند که گُل‌دُرشت‌ترین‌شان مربوط به مستقل شدن در شغلش بود. شاخه‌ها در مسیر جریان آب، گیر می‌کردند و آب از مسیر خودش بیرون می‌زد و می‌خواست گوشی را، کتاب را، هرچه را که دم‌دستش است را به جایی بکوبد تا حواسش را به آن خسارت پرت کند تا اصلِ‌کاری! روشِ منسوخی بود اما توانش در همین حد بود.
لیوانِ کاغذیِ قهوه، فراموش شده بود با اینکه هنوز نصفی از آن باقی‌مانده بود. البته هرازچندگاهی، دهانی باهش تلخ می‌کرد اما آن تأثیر را که باید می‌گذاشت، نمی‌گذاشت؛ تنها اسیدِ معده‌اش را تحریک می‌کرد. ساعت چهارده و پنجاه و هفت دقیقه بود و تقریبا یک ساعت تا قرار با دوستش برای رفتن به یک جلسه‌ی آموزشی که مربوط به پیام‌رسانی به مراکز درمانی و اصلاحی بود، زمان داشت. از طرفی، با هر بوقِ پرایدی که از سمت کوچه می‌آمد، گوش° تیز می‌کرد تا مبادا خانواده‌اش باشند و دستش رو شود چراکه مشتری° اصلاح را کنسل کرده بود؛ هیچ توضیحی، هرچند واقعی، قابل‌قبول نبود چون بارها از این ترفند استفاده کرده بود البته حوصله‌ی توضیح دادن هم نداشت. عجب جمعه‌ای.
