جلوی آینه وایستی و به اون کلیشهی معروف، لبخند بزنی: « هرموقع جلوی آینه ایستادی، به خودت بگو دوستدارم » به این سرآغازِ زیبا لبخند بزنی. دستگیرهی این دربِ بدون قفل رو با نوازش، به داخل هل بدی و با لبخند، انگشتای پاهات رو با چَمنِ این سرزمینِ آشنا، آشنا کنی. براش تعریف کنی که احساس خوب، میتونه واقعی باشه؛ همون چیزهایی که سایرین بهش میگن توهم و تو با رضایت، این توهم رو در آغوش بکشی؛ با قهقهههایی شبیه به یه روانیِ فراری از تیمارستان، داد بزنی و با همه، از یه طرف سلام کنی؛ درصورتی که هیچکس نیست و تنها تویی که تنها با خودت، روبروی آینه وایستادی و به یه نقطهی نامعلوم از خودت زُل زدی.
آرزوهای کودکانهی کودکیت، از پردهی نگاهت رد بشن و انگار تو نقطهی تحققِ این آرزوها ایستادی: پلیس شدن، دکتر شدن، معلم شدن و... کلی از این ایدهآلها، اینها همش برای جایزهی خوشمزهتر، گُندهتر، خوشآبورنگتر بود. همونجا هم که داشتی اینها رو به زبون میاوردی، میدونستی که خواستهی واقعیت، چیزِ دیگهای هست؛ قطعا خنده تو همهشون هست!
تو این نقطه، ماه رو تو یه آسمونِ ابری ببینی. یه درختِ کاج که زیرش، تِکیه به تنهاش، یه صندلی فلزی، چهارتا پایهاش رو داخل زمینی پر از سنگریزهاس فرو کرده. همهجا چمن-کاری-شده و نقطه به نقطهاش، هرکجا به سلیقهای خاص، با آرایشی متفاوت، تزیین شده: یکیش همین که نظر تو رو جلب کرده.
اونجا دنیای توعه و هرچیزی که تو دلت بخواد رو میبینی. تو داری یه درختِ کاج رو میبینی که زیرش، تِکیه به تنهاش، یه صندلی فلزی، چهارتا پایهاش رو داخل زمینی پر از سنگریزهاس فرو کرده.