خوشحالیام به تُفی بند بود که کسی سرش را از شیشهی ماشینش در پشت چراغ قرمز درآورد و هرچه لایق هردویمان است را نثارم کرد. چرا؟ چون حواسم به جایی پرت شده و از سمت چپم غافل شده بودم. حق هم داشت؛ نزدیک بود بکوبد به سپر عقبم و حق هم کاملا با او بود؛ راه خودش را میرفت و من... این اتفاق برای دومینبار در امروز برایم افتاد. هر دوبار هم اول با دست، در بدوبیراههایی که کاملا مشخص بود، باهش شریک میشدم ولی بعد چند متر و ختم قائله به خیر، در دلم ازش عذرخواهی میکردم. چند شبی هست که دیگر دستم را به فرمان ماشین، تشک، دیوار، میز کامپیوتر و... نمیکوبم؛ در دلم هم به آن شخص یا اشخاصی که باعث و بانی این ناراحتی در من شدهاند، فحش نمیدهم. سکوت کرده و گاهی آرام اشک میریزم؛ تنها° زورم به ولوم صدای اسپیکر یا ایرپادها و... میرسد: به گوشم... همهی هرچیزی که هست را با بازدمی طولانی، در فضا رها میکنم؛ شاید برسد به دست کسی که باید... درست است که این تصمیمها به تخممرغی نیمبند میمانند و بر تلنگری، از هم میپاشند و باز همان روال قبلی و... اما چه میشود کرد که من به همین تمرینها زندهام؛ به همین امیدوارشدنها...