بعضی وقتا فقط دوسدارم برم. یه راه رو بگیرم و برم. برم و برم. شب و روز هم نداشته باشه. حالِ خوب و بد نداشته باشه. هوای سرد و گرم نداشته باشه؛ اینجوری بگم: پاییز و زمستون و بهار نداشته باشه؛ هرچند مورده علاقههای خودم، این دوتایی اول هستن!
با سیگار یا بدونِ سیگار. با کتونی یا تیپِ رسمی. موهای کوتاه یا بسته شده از پشت. گرسنه یا سیر. تنها یا با کسی... فقط یه راه باشه و من که بیشتر از هرچیزی، به راه رفتن تمایل داره. قدم زدن هم نه، راه رفتن. قدم زدن، مالِ بچه سوسولهاست. کفِ کفشهات باید انقدر با زمین ساییده بشه که جز برگشتن، کاره دیگهای اَزت برنیاد. و زورت به این کار نرسه. یه گوشه بشینی و چشمات رو ببندی و تصور کنی که همهی اینهمه راه رو برگشتی به نقطهی اولت؛ و جالب اینکه همین اتفاق هم بیفته!
سوختت، فقط موزیک باشه؛ اونم با صدای بلند که داره از هدفونت پخش میشه. واقعا فقط همش همین! مگه زندگی چیزی جز اینه؟ یه موسیقی که به صورته موزون در حال پخشه و تو، تنها بخشی از اون هستی. این عقیدهی امروزِ من بود؛ اونجایی که با سمُباده به جونه چوبها افتاده بودم. ( این یکی، داستانی داره که خودش یه مقولهی جداست برای حرف زدن! ) بوی چوب، تمامِ مجاریِ تنفسیم رو پر کرده بود و من با بدنی پر از بُرادههای چوب، نگاهم رو به گوشیم سپرده بودم. دل و جون سپرده بودم به موسیقیِ در حال پخش از اون و با تمامه وجود احساس میکردم که متنه اون ترانه، برای این نوشته شده که یه خواننده از راه برسه و با بهترین صدایی که داره، برای من بخونه! در اون لحظه بود که فکر میکردم؛ نه مطمئن بودم، که جای من، دقیقا همونجاست. نه درحال نوشتن، نه اصلاح موی سر، نه دست در دستِ یاری از راه نرسیده و نه هیچ جای دیگه. همونجا، با سر و وضعی بهم ریخته و... و تنها یه کارگره ساده اما خوشحال. خیلی خوشحال!
من با تمامه وجود یقین داشتم و دارم که اونوقت و حتی الان که دارم این رو مینویسم، رسالته من از بودن، همون کار بوده؛ و الان نوشتنِ. و در هر دو حال، در حال گوش دادن به موزیک با صدای بلند!
الان به یه چهارراه رسیدم. چراغ راهنمایی، برای من قرمز و برای ماشینها سبزه. من وایستادم تا ماشینها حرکت کنن. با اینکه ساعت از یازدهِ شب رد شده و میشه که این کار رو نکرد. اما من حالم خوبه و میخوام قانون رو رعایت کنم.