
مانکن را گوشهای پیدا کرد و بیتوجه به آدمهایی که در پیادهرو در رفت و آمد بودند، صندلیِ پلاستیکیِ نارنجی که جای باسن فروشنده، برروی آن به شکل قلبی زردِ بیحال، قاب گرفته شده بود، نشست و لب باز کرد:
« حال و هوای نوشتن، پریده از سرم؛ چند روزه: شاید یه ماه، یِکَم کمتر یا بیشتر. قبلاها هم اینجوری شده بودم. باز برگشته بودم. هربار با یه مشت باور جدید؛ یه سری اصطلاحات مندرآوردیِ ادبی؛ هربار با یه موضوعِ حوصلهسَربَر که توقع داشتم همه با بهبه و چهچه ازش استقبال کنن! بههرحال یه عمر دارم مینویسم ها!؟ »
صدای پِچپِچهای کسی را از فاصلهای خیلی نزدیک شنید؛ آنقدر نزدیک که گرمای نفس صاحبسخن را برروی پوستش احساس کرد اما توجهی نکرد و ادامه داد:
« سردم... مثل خودت. ظاهرم نسبتاً آراستهاس و... فقط ظاهر! تو رو آفتاب سوزنده، من رو سرمای درونم. تن تو رو لباسهای جناب فروشنده پوشونده و من رو پولتوجیبیهای بابا! تو خوبی؟ من نیستم؛ دیگه نمیتونم عادت کنم... برخلاف تو. »
عرق از رستنگاهش جوشید، پستی و بلندیهای پوستش را از لابلای تارهای ابرو، مژه، پلک و جوشهای صورتش طی کرده و به لبش رسید و نوک زبانش شور شد. چهرهاش درهم رفت و زیر لب گفت: « آدم بودن اینروزا بدجوری اذیتم میکنه. دلم میخواست تو بودم: مانکن... » خطوطِ اخم، خطی از چشمانش ساخته بود که به عابران پیاده خیره بود؛ بی هیچ روحی؛ شبیه به سکانس پایانی ( فیلم ) پاپیون.
دورِ تکرارِ موزیکپلیر، چیزهایی را از زبان همای میخواند: « او » آهسته میگِریید و او نمیدانست قرار است هنوز هم آنجا، پیش دختربچه ( مانکن ) بماند یا نه. کافئین تاثیر خود را گذاشته و جای سیگار خالی بود! در همان یک لحظه، دوست داشت ترکَش نکرده بود...