{ سلام به تو که همهچیزی! باز من آمدم. }
تقریباً چهار سال است که هیچ وعدهی غذاییای را با خانواده نخوردهام؛ به جز صبحانه که باعث و بانیاش خودم هستم. بااینحال خوشحالم.
میخواهم دو تصویر خیلی خیلی دردناک از امروزم را تعریف کنم تا سبک شوم؛ منتها مختصر: دو سگ که گمانم توله بودند، یکیشان درحد مرگ، لاغر بود و دیگری مریض و لاغر و پوستی بدون مو و... شاید باورتان نشود حتی بدون گوش... مانده بودم که چرا نمرده بودند...! خندهدار است که هرکاری کردم نتوانستم تکه فطیری که داشتم را با اولی تقسیم کنم؛ میترسیدم بخورد و دنبالم راه بیفتد و... سگ است و وفاداریاش دیگر، ها!
امروز وقتی چهارمین جلسه از دورهمیِ ادبیمان گذشت و باز از ده، دوازده نفری که میتوانستند باشند، تنها سه، چهار نفر حضور داشتند؛ در خلوتِ بعد از آن، فکرِ گلایگی از بیمعرفتیِ بعضیها، تنها چند دقیقه نفس کشید: به این دو دلیل ( و خیلی خُردهدلیلِ دیگر ) اول اینکه: هر هدف و حرکت بزرگی، با همین جانکَندنها و تصمیم به ترک میدانها همراه بوده و همیشه هم با ماندنهای هرچند هم ضعیف، بهترین اتفاقها افتاده و دوم: روش شخصی زندگی هرکس به خودش مربوط است: من دلم میخواهد هرکاری که از دستم برمیآید برای نوشتن انجام دهم، بگذار بقیه نکنند؛ نه مِنتیست و نه توقعی؛ دلم میخواهد که...
یاسین: الان چه آرزویی برای برآورده شدن داری؟
من: ( بدون فکر ) یک رابطه... ( بدون هیچ توضیحِ اضافهای. )
یاسین: لبخندی زد که فقط آینهی روبرویش متوجه آن شد...
بعد، از آن، بلند بلند فکر میکردم که گمانم یاسین نیز آن را شنید: « از بس با خودم تنها بودم، خسته شدم... »
نه چشمانم، نه پاهایم، نه فکرم و نه... هیچ نیرویی درونم نبود که هُلی باشد به انتهای پارک ولی دلم... نمیخواست اکنون خانه باشد؛ از اعضای خانواده، چشمدرچشم شوم. گمانم ( ساعت ) یک به بعد، اوکی باشد... الان که فکر برگشت را میکنم... میشد جور دیگری هم سرم را گرم کنم ها ؛))
یک لحظه از ذهنم گذشت که قرارِ دویِ فردا با مهدی و یاسین را کنسل کنم. مثلا گوشی را خاموش یا سایلنت کنم یا بهانهی همیشه دردسترسِ فراموشی را بیاورم. دروغ نگویم حدود نود درصدی هم بهش پایبند هم بودم ها ولی دلم نمیخواست؛ نه دروغ و نه فرار و نه بدقولی را! دلم پنجشنبهای متفاوت میخواست...
به مهدی هم گفتم که دلم میخواهد یک شب در مغازه، لحاف تشک پهن کنم و بخوابم! پنجره را باز بگذارم تا هوا در جریان باشد و... صدای قورباغه و چغد و پرندگانِ آوازخوانِ پارک ملت، لالاییِ شبها و جایگزین موسیقی بیکلامِ حین خوابم شوند و مهدی گفت چرا نمیروی در پارک و یا همان رودخانهی خالی از آبِ جلوی مغازه بخوابی و من به مسخرگی گفتم: « که صبح بیدار شم و شغالها بالای سرم عروسی گرفته باشن و... » او با خنده، درحالی که داشت لیوانهای کاغذیِ خالی از چایی را در هم فرو میکرد، گفت: « اوم... »
هرکاری کردم، نتوانستم مسیر بازگشت به خانه، طالقانی را به پارک ملت ترجیح دهم! پشیمان نیستم. دقت که کردم، دیدم چقدر همهچیز تغییر کرده است؛ چقدر نهالهای کوچک که بزرگ شدهاند؛ چقدر نَمِ آبیاریِ چمنها و آبنمای پارک، هوا را جادویی کرده بودند و گربه و شغالهایی که از من نمیترسیدند؛ بوتههای گل رز و محمدی و کاجهای همیشهسبز و سپیدارها که در تاریکی، مانند شبحهایی خسته، یکجا کِز کرده بودند و... همان که از سرِ هر خروجی که پارک را به خیابان طالقانی وصل میکرد، رد میشدم، خوشحالیِ خاصی، سلامم میداد و من نیز در جوابش، اینگونه° علیک میگفتم: چطور کسی میتواند ساعتهای دوازده شب به بعدِ پارک ملت را ندیده باشد و با موسیقی یا بدون موسیقی، با صدای قدمهایش، نگاهش را پر از قابهای دونفرهی خودش و او نکرده باشد و بعد سینه سپر کند که: « من با خود، خلوت کردهام و... »
در مسیرم به سمت قرارمان با بچههای دورهمی ادبیمان، به سالن زیباییِ... که رسیدم، ماشین عروسِ سفیدی که گلکاری شده بود را دیدم و دو ثانیه بعدش، هِلهلههای « عروس چقدر قشنگه... » و بالا رفتن پردهی آویزِ جلوی در ورودی سالن و... منی که دیگر حق تماشای بیشتر از این را نداشتم و قدمهایم به سمت پلِ زردِ فلزی را سریعتر کردم... گفتم: « به ما هم قراره خوش بگذره، نه ...!؟ »