« وولا » با پسزمینه موتور برق، از آن ترکیبهاییست که گمان نمیکنم حالا حالاها تجربهاش کنمظ!
البته الان که در راه بودم، دیدم روی موتور پالس، با سرعت صد و ده کیلومتر در ساعت، و یخی که کیسهی پلاستیک را سوراخ کرده بود هم قشنگ بود
گفت من دوتا اسم دارم: « داداشی، رادمهر » این پاسخ سوالی بود که من از اوایل اصلاح تا باز کردن پیشبند، ازش میپرسیدم.
قبلش فقط میگفت: « داداشی » پدرش میگفت چون خواهرش، او را به این لقب صدا میکند، او فکر میکند اسمش است. این « دواِسمی » خلاقیت خودش بود، بعد از شنیدن توضیحات پدرش!
.چشماش رو باز کرد گُرزِ نشعه بود. یه خندهی کوچک زد و بغلم کرد و دوباره خوابید. همهی کارهایی بود که پدرم بعد از سه ماه ندیدنم، برام کرد. گلی که به سمتش دراز کرده بودم را بو نکرد که ببیند مصنوعی ست یا...
میخوام طوری تیپ بزنم هرکی دید فکر کنه بچه سوسولام...
گفتم پاشدی آشغال رو برداری
گفت: بردارم؟
اوم!
بَسه یا...
برو اونا رو هم بردار
تموم؟ برگها رو هم بردارم؟
اون پلاستیک جلویی رو برداری کافیه...
کجا بریزم؟ توی رودخونه یا سطل آشغالی...
سطل آشغالی مغازه! این اسمش خدمته! همهی خدمتها که فقط مستقیم به آدمها نیست. طبیعت هم بهش احتیاج داره! راستش رو بخوای خودمم برای همین نیکوتین رو کنار گذاشتم! از اونایی نبودم که پوکهی سیگار رو ب
ریزم سطل آشغالی...