از سخن نگفتن دربارهی احساسات، دردها و زخمها، نویسنده، شاعر، نقاش و نوازنده زاده میشود. دردهایی که هیچگاه بیان نشدند، سروده نشدند، نوشته نشدند، نقاشی نشدند و نواخته نشدند.
یه تیکه از کتاب « کنار درخت زیتون » هست که باعث میشه در لحظه بغضم بترکه:
خوبم اما اگر فکر کنم، گریهام خواهد گرفت.
وقتی یه نویسنده عاشقت بشه، تو هیچوقت نمیمیری.
مهم نیست منظره چقدر قشنگه، سرد که بسه باید پنجره رو بست.
همه این را میپرسند « به چه چیزی قرار است برسیم؟ » به نظر من هرگز به چیزی نمیرسیم؛ همیشه در راه هستیم.
+ میخواهی برایت یک قصه تعریف کنم که آخرش را نمیدانم؟
_ تعریف کن!
+ دوستت دارم...
✓ مال خودم ؛)
یه چیزی رو بگو که همین الان خیلی بهش نیاز داری!
من:
« یکی باشه که انقدرها هم همدیگر رو دوست نداشته باشیم ولی باشه تا لااقل چند قدمی رو با هم تا ته پارک ملت بریم و برگردیم. بعدش، خواست بره، خواست هم... »