«_میگم، نظرت چیه امروز بیخیالش بشیم؟ یعنی... راجبش یخورده بیشتر فکر کنیم! میدونی، آخه...
+آخه چی؟
_خب...
+توهم همش هِی آخه، آخه... اینجوریه، اونجوریه. بابا، بیا یهبار بیخیال سود و ضررش بشیم، هوم؟
_نمیگم اشتباه میگی ها، ولی تو فقط تهِ قضیه رو میبینی، درصورتیکه چیزهای دیگهای هم هستن که باید راجبش صحبت کنیم. تو همیشه از زیرِ جواب دادن، شونه خالی میکنی...
+توهم از قفلی زدن روی نیمهی خالیِ لیوان، دست برنمیداری! دروغ میگم، بگو! دِ یالا دیگه! همش دنبالِ اینی که یه سوراخ پیدا کنی و... اینجوری نیست؟
_خیلی با انصافی بابا، کی بود جلوی بابات درومد، اونجا که همهی پساندازه سی سال جون کندنش رو به یه چِش و اَبرو دادی؟ ها؟ من اگه نبودم، خونه رات میدادن؟ باز بگو من منفیاَم...
+ببین... بیخیال... من دیگه حوصلهی این بده_بِستونهای همیشگی رو ندارم... اصلا موندم چرا دارم راجبش باهات حرف میزنم! برای من دیگه فرقی نداره چی میخواد بشه... الانم خودت خواستی بیای. دوسداری تا آخرش باهام باش؛ مشکلی ندارم بزار گزارشت به بابام کم و کسر نداشته باشه. فقط لطفاً اونجا مزاحم حرف زدنم نشو... »
+میدونِ امام، جناب. کجاش پیاده میشید؟
_آخ. ببخشید. همین بغل بیزحمت. چقد میشه؟
+ قابل نداره، دونفر هستین؟
_ بله.
+ هفت تومن.
_ متشکرم. خدمت شما.
_ممنونم آقا.
+.... جناب. باقیِ پولتون!