
دلم میخواهد در آن خانهی قدیمی واقع در خیابان طالقانی بخوابم. در همین ساعت بخوابم و در همین ساعت نیز از خواب بیدار شوم: در ساعت سه بعدظهر؛ نمیخواهم این آفتاب را از دست بدهم زیرا این آفتابِ چندرنگ، آدم را به خیلی کارها وسوسه میکند! در همین لحظه که این آرزوی دَمِدستی از مقابل پردهی خیالم گذشت، دلم، قدم زدن در زیر همین آفتاب را خواست! خندهدار باشد یا نباشد، لَم دادن در اتاقم و تماشای یک فیلم با عنوانی ناآشنا اما دلخواه را خواست اما از آنجا که هفتهی گذشته در همچو روزی، تحت تاثیر این وسوسه، چند ساعت را در پشیمانی گذراندم، با یک پَسگردنیِ ساده، از آن گذشتم و اکنون در قزاقی هستم! این تصویر، زورِ بسیار زیادی داشت؛ هر کاری که امروز داشتم: از تمیزکاری خانهی دوستم بگیر تا ناهار با خانواده و حمامِ پردردسر جمعهها و... را با نهایت سرعتی که ممکن بود انجام دادم و زدم بیرون! یک قاب، پر از دنیایی دیگر، درست در همین زمینی که من به راحتی میتوانستم به آن دسترسی پیدا کنم: با نهایتا نیم ساعت، چهل دقیقه پیادهروی! درخت، خاک، آسمان، خار و در بعضی جاها سنگ و سیمان و آسفالت: آبی، قهوهای، سبز و طوسی، با قلمی ظریف به نام نسیم، در یکدیگر ادغام شدهاند و درهای کهنهی خیال را باز میکنند و مسافران را به داخل، راهنمایی میکنند! اینها تکرارِ یک تجربهی شگفتانگیز بودند که سال گذشته با شجریان و امسال با بیلی، من را در این راه راهنمایی کردند. تجربهای که نزدیک به سیصد و شصت و پنج روز، چرخید و چرخید و باورهای من در آن دستخوش تغییر شدند: « یک در که باز شد، هرقدر متقاضی که خواست میتواند از عرضِ چهارچوب آن بگذرد؛ با هر جنسیتی، از هر سن و سالی، در هر گوشه و کناری از این زمین، با هر فرهنگ و تمدن! این دریست رو به دنیای نقاط مشترک! من در آن میتوانم یک زنِ پنجاه ساله را درک کنم و با یک کودک سهساله بازی کنم و درحالی که زیر سایهی یک گردو نشستهام، به پاییز لبخند تحویل دهم! » این همان دنیاییست که چه در روزهای دورَنگم و چه اکنون که غرق در برگریزانم، به دنبال اثباتش بودم؛ اینکه بدون ترس، در میان آدمها قدم بزنم و خود را جدا از آنها ندانم! کارهایی که آنها برای زندگی کردن میکنند را بکنم تا مدیون کس نباشم و بعد، زمانی که توانستم دستم را به نشانهی بودن، بلند کنم، بیایم و درها را به روی ورود و خروج خودم به این زمین و عرضهی دنیایم به این زمین باز کنم؛ ردپایی از کسی که نامش علی است، با هر نقشی که میخواهد بر زمین بزند! همیشه به دنبال حس خارقالعاده بودن، بودم؛ شاید همین تأییدی بر تنهایی این روزهایم باشد؛ ترجیح دادن این سری تمرینها به چیزهایی که بین آدمها روتین است. زندگی در این دنیا، کاملا مورد علاقهام است. جایی که در آن، با عبور زمان، هربار گوشهای از پرده کنار میرود و چیزی از من کم میشود و به چیزی شبیهتر میشوم! تا جایی که به یاد دارم، به انتها اعتقاد نداشتم؛ همین، در خیلی موارد، من را متحمل دردها کرده است؛ خیلی مواقع باعث بریدنم از زمین میشد و بیهوا به دنبال تمام کردنِ همهچیز بودم اما با کوچکترین خطهای نور، باز، بازمیگشتم: یک جابجایی بین صفر و صد! بااینحال همینها باعث شد تا پیگیر این موضوع باشم که زندگی در جایی خارج از اینجا نیز جریان دارد پس...
اینها بخشهایی از امروزند که سوختی شدند برای ادامه دادنی با لذت، همین زندگیای را که اینروزها خیلیها پس میزنندش! همان قسمتهایی که میشد در خانهی طالقانی بخوابم و خوابشان را ببینم؛ منتها دستی آمد و باعث شد هرچیزی که قرار بود در خواب ببینم را با وضوحی بیشتر، در بیداری ببینم!