تو

« هه هه هه »
صدای خندت تو گوشم، بهم یادآوری می کنه که یه احساس چقد میتونه واقعی باشه وقتی واقعیت کلّی ازت دوره!احساس شنیدن صدات تو گوشم که گفتی:
- با اجازه ی بزرگترا بله
وقتی که من با همه ی وجودم مثل پرنده ها بال درآوردم و پرواز می کردم تو آسمون خیال.و با هر ثانیه بعد ازون اوج می گرفتم.
- عروس خانم! برای بار سوّم می پرسم.آیا وکیلم با مهریه و صداق معلوم، شما رو به عقد دایم آقای .... درآورم؟ به من این اجازه رو می دید؟
یه اتاق سه درچهار و حجم نگاه هایی که به صورت تو بود.تو که نه بهتره بگم به من! به من که رنگ و روم پریده بود و یه حاله ی خیس روی سطح پیشونیم رو پوشونده بود.و افکارم که چه سبک شده بود و پر میزد تو آسمون اون دورو بر!اصلا یه حالی که هیچجوره نمیتونم به زبون بیارم.چه حال عجیبی بود اون حال!یادم نمیاد انقد تو زندگیم بهم هیجان وارد شده باشه.طوری که قلبم نزدیک بود بایسته!اونجا که فاصله ی بین مال من بودن و نبودنت فقط چند تاجمله بود.اونجا که مثل دوتا عاشق، آره واقعا عاشق به همین سادگی و ظرافت! میگفتم:
- مثل دوتا عاشق کنار هم نشسته بودیم.
جایی که هیچکس اندازه ی من به خدا ایمان پیدا نکرده بود.و تو دلش مدام و باعجله حمد وثنای اون رو میکرد.چه عهدهایی که اونجا باخدا نبستم عشقم!اون زمانی که هر موزیک شادی واسم رقص آور بود. وااای وای وای گفتم رقص یادت اولین رقصی رو که باهم داشتیم. هه هه هه اصلا فراموش نمیکنم.یه بولیز و دامن سفید با موهای خرمایی تو و نگاه های ریز و تیز بینانه ی من که بی قرار تو رو دنبال می کرد و تو رویا باهاش می رقصید.و واقعا عجب رقصی داشتم هروقت بهش فکر میکنم میزنم زیر خنده! چقد هیز و خنده دار میرقصیدم.این یه رازه به کسی نگی.راستش من تابحال قبل اون نرقصیده بودم.چیه! توم باورت نمیشه نه فکر میکنی دروغ میگم؟ باشنیدن خندت دلم پَر میزنه به اوّلین قدم زدن های دونفره مون.اونجا که همه پشت سرمون دست میزدن و هلهله می کشیدن و اِسپند دود می کردند.یادمه یه پیرمردی اونجا کمونچه میزد چقدم اهنگ دل شادیم میزد " بادا بادا مبارک بادا ..." و ماهم با لبخندی پراز عشق نزدیکش شدیم و بهت یه دوهزار تومنی نو بهش دادیم و قدم زنان از کنارش عبور کردیم.می بینی؟ اگه بخوام از خاطره های شیرینی که فقط باعشق من و تو پُر شده بود حرف بزنم اندازه ی سه سال دوریمان حرف دارم.سه سالی که هروزش رو با یاد تو سپری کردم.کجایی که بهم یاد بدی چطوری مثل خودت سنگدل باشم و دَم نزنم از روزهای واقعی که باهم داشتیم و بانبودنت آنقدر انکارشون میکنی که گاهی شک می کنم که آیا واقعا اصلا باهم بودیم ؟ که آیا من زنی به اسم... داشته ام؟ سریع دنبال شناسنامه ی کهنه و داغونم میگردم که بعد از تو هیچ به کارم نیومد. و مطمعن میشم که تو خوب بلدی انکار کنی همه چیز رو.می بینی چقدر ازین شاخه به اون شاخه می پرم؟ واسه این که میخام از هر تیکه از حال و روزم یه گوشه اش رو بهت بگم تا باخبر باشی ازون عاشقی که وفادار مانده بود به عشقت!
میبینی؟ میبینی حال و روز نبودنت چطوری شده تِـم غمگین زندگیم!چیزی که هروقت بهش فکر می کنم، جز گرم کردن چشمام، هدیه ای واسم نداره. مثل گوش دادن به این موسیقی بی کلام قشنگ، که زیر نویس شده زیر خاطرات تلخ وشرینت که سرم رو سنگین می کنه و می اندازه پایین تا بشمرم سنگ فرش های پارک رو تو این هوای سوزدارِ مهر ماهی!
#عَلیـ‌ن