تصاویر از کلماتم درحال محو شدن بودند که تو آمدی: با جعبهای از مدادهای رنگی.
آمدی و گفتی میشود کسی باشد که نگران سر و وضعت باشد. کسی که دغدغه اش باشد کدام پیراهن به کدام شلوار، بیشتر میآید.
البته آمدی که نه، درواقع بهتر است بگویم: « میآیی! »
میآیی و میگویی روزی دو شات قهوه، زیاد است.
میگویی به فکر پسانداز کردن باش.
میگویی نیازی نیست برای هر ملاقات، کافهای دنج را انتخاب کنیم؛ یک صندلیِ فلزی، در گذری پررفت و آمد هم میتواند پناهگاهی امن برای تَنهای جداماندهیمان باشد.
میآیی و از نوشتههایم ایراد میگیری. کاری که در آنجا ظاهراً نمیشد یا نمیشد بهتر بود. میگویی یک مقدار جدیدتر بنویس. راه را برای ایدههای نو، باز کن.
میآیی و با خودت یک فلاسک چای سبز و هل و دارچین میآوری و درحالی که چشمان من از تعجب باز مانده، چراکه تو اهل دمنوش نیستی و سوالِ خاموشم را بلند جواب میدهی: « نمیشه که همیشه سلیقهی من، یه بارم تو رئیس! » و من میدانم که بیقید و شرط، خودت تا آخر، رئیسی و این گفتن ندارد و تو، باز ناگفته، میدانی و میخندی و لیوانهایمان را پر میکنی.
میآیی از خوانندهی موردعلاقهات که به تازگی از کنسرتش آمدی، میگویی و من، میشنوم و با ذوق، لیست آهنگهایی که اجرا کرده را میپرسم و تو با همان فرمانِ قبلی، ادامه میدهی و من درحالی که گوشم با توست، دستبهدامن گوگل میشوم و اویی که با اشتیاق بیشتری ازش اسم بردی را دانلود و پخش میکنیم و تو میبینی که من چقدر حواسم به جزییات هست و سکوت میکنی و نوک دماغت را میمالی.
میآیی. یکروز بیصدا، بیخبر، بیمقدمه از راه میرسی و میبینی که چقدر خودم را برای ملاقاتت، اصلاح کردهام. میخندی و میگویی: « کجا بریم؟ » و منِ مریخی، که هیچوقت معنی پشت صحبتهای هیچ ونوسی را نفهمیدهام، پشتِلَبی بالا میدهم و تمام شهامتی که برای چشمدرچشم شدن با تو خرج کردهام را پس میدهم و نوک کفشهایم را چک میکنم که کثیف نباشد و تو میگویی: « پس راه بیفت بریم. فقط من اینبار حساب میکنم! » تو چه خوب میدانی که من چقدر دوست دارم برایت خرج کنم... از هرچیزی که دارم.