تو...
ادامهای بر من باش.
ادامهی پاراگرافی از صفحهی نمیدانمچندمِ داستان زندگیام که هرچه زور زدم؛ هرچه در توانم بود را روی داریه ریختم اما چیز خوبی ازش درنیامد. البته این شروعی بر قصهای از جنس ناله نیست چون من دیگر آدمَش نیستم. یک خواهش؟ گمان نمیکنم! احساس میکنم یک اعتراف باشد که میگوید « بگو من نمیتوانم. این قسمت را آنگونه که سایر آدمها توانستند، نتوانستم! » میگوید بهشان بگو که من در خیلی جاهای دیگر، ضربی بر دایرهی بازی، زده و صدایی ازش بیرون کشیدهام. شاید همین که توانستهام توجهات را شده برای چند دقیقه حلب کنم تا پای حرفهایم بنشینی، نُتی از این صدا باشد. این، برای منی که آدمها را زیاد بلد نیستم، کم نیست.
تو، ادامهای بر منی؛ این باورِ من است، پس ادامهای بر من باش