تنها هستم، باشد اما حالم بد نیست! دارد باران میبارد. شیرینیِ این حال خوبم را چند ساعت پیش، پیش یکی از دوستانِ شیرینیپَزَم خوردم. مادرم خواب است؛ یعنی هست و این خوبتر از خوب است. دارم مینویسم و موسیقی بیکلام را دوست دارم و میتوانم بشنومَش. امروز عطری خریدم: تِق دِ هِرمِس. بااینکه ماندگاری ندارد اما همین که دارمش، خوبست. صدای باران، آرامم میکند مانند اولین شبی که در ویرگول پست نوشتم: « رز آبی » زمان، نرمتر میرود و این میتواند از خیلی چیزها که ندارم، خواستنیتر باشد اگر بتوانم شرایطی را رعایت کنم که خودم میدانم چیست، تنها زورم بهش نمیرسد. امشب، امروز گلهایم را دیدم و از داشتنشان، از همراهی باهشان، احساسی بالاتر از افتخار بهم دست داد و این را چندبار در تنهاییمان برایشان تکرار کردم. عود خریدم و چه عجیب با بیست هزار تومان هزینه، حالم را خوشبو کرد. امروز خیلی کارها کردم و از مهمترینشان ابن بود که به روش شخصی زندگی آدمها احترام بگذارم و اگر اشتباه کردم، به خودم حق بدهم و امیدوار باشم و حرکت، به خندیدنی از ته دل که همین الان، یک نمونهاش را درحال تجربه کردنم! امروز دیدمشان: افکارم را؛ انگار که عابران پیادهرویی شلوغ را از آنطرف خیابان؛ تنها، دیدمشان و سعی کردم آرام از بینشان عبور کنم.
امروز، الان، بااینکه تنهایم و احتیاجم به بودنی، هَمتَراز با اکسیژن است اما به برنامهای که توسط نویسنده، برایم نوشته شده، ایمان دارم. لااقل برایش تلاش میکنم. میدانی! ته دلم پارهپاره است، واضح میبینمش اما حسی بهم میگوید: بیا اینهمه پارهشدن را بیارزش نکن... ادامه بده...