خوبیه تنهایی این که هرموقع، هرجا که دلت بخواد میری.
هرجور که دوسداری تیپ میزنی و هر موزیکی که دلت بخواد رو گوش میدی؛ هرجا، تو هر موقعیتی
خوبیه تنهایی این که کسی نیست بهت بگه چیکار بکن یا نکن. خودتی و خودت. هرکاری که دوسداشته باشی رو میکنی و به هیچکس هم مربوط نیست.
خوبیه تنهایی این که میتونی ساعتها به آبی که از داخل رودخونه عبور میکنه زُل بزنی و کسی نباشه که بهت بگه بسه دیگه چقد میخوای وقت تلف کنی؛ پاشو دیگه حوصلم سر رفت.
از مزایای تنها بودنه که اختیاره ساعته خوابت دستِ خودته.
و تفریحات رو خودت انتخاب میکنی.
تنهایی، این خوبی رو هم داره که کسی نیست بهت بگه موهات از وضع درومده و برو اصلاحشون کن
تنها که باشی بیشتر برای خودت وقت داری. میتونی بیشتر روی خودت وقت بذاری و از اونجاهایی که نمیشه دونفره بهش سَرَک کشید، یه نگاهی بندازی
آدمهای تنها، یا زود پیر میشن و یا همونطوری جوان و دستنخورده باقی میمونن؛ این انتخاب دستِ خودشونه.
تنهایی، جاذبهی بالایی داره و اگه غرقش بشی، دیگه کارت تمومه. انقدر توجیح و بهانه برای موندگاری داخلش پیدا میکنی که به خودت میای و میبینی، هیچکس رو اندازهی اون دوسنداری. همهچیزت شده اون و حاضری براش دست به هرکاری بزنی. قید آدمها رو بزنی و بری همبسترِ اون معشوقهی همیشهحاضر بشی. از هرچی به زمین و ساکنانش مربوط میشه رد بشی و دست تو دستِ اون، سفر کنی به دنیای خیال. دنیایی که توش هرکاری شدنیه؛ هرچیزی رسیدنیه؛ هر ناممکنی ممکنه. هیچ شرطِ خاصی هم نداره؛ فقط باید بهش وفادار باشی. انقدر کارش درسته که هیچوقت متوجه عبور زمان نمیشی؛ انگار که با عقربههای ساعت، قرارداد امضا کرده باشه. همهچیزت رو به پاش میریزی و اون، حریصتر از هر گرسنهای، همهجیزت رو برمیداره و مال خودش میکنه و تنها سرمایهات، میشه خودِ ناقابلش که جز ساکنینِ همون سرزمین، هیچکسی خریدارش نیست؛ درواقع تو هیچی نداری.
اینجور حالتیه تنهایی. تنهاها هیچ حق انتخابی ندارن؛ فقط ادای سرمایهدارها رو درمیان. برای اونها این حالت از زندگی کردن، از شکلِ شیک و باکلاسش خارج شده و شبیه به یه اعتیاد، تو بند بندِ وجودشون ریشه دُوونده. اونها این رو خوب میدونن که خلوت کردنهای چند دقیقهایِ بعضی آدمها، با این حالتی که خودشون درگیرشن، زمین تا آسمون تفاوت داره. برای اونها، این دیگه یه حالته آرمشبخش نیست بلکه یه احتیاجه!