
باز هم تمرین! اگه علاقهای به شرح در عکس یا همون عکس-نوشته دارید، به نظرم تمرین خوبی میتونه باشه!
بریم نوشتهی خودم رو باهم بخونیم؛)
ساعت از هفت صبح گذشته بود و من هنوز زورم به بیداری نَچربیده بود. دوست داشتم لااقل کار مفیدی انجام دهم اما در این حالت از بیداری، بویی از هوشیاری به مشامم نمیرسید. در این حین، نگاهم به گلدانهای یادگار مادرم گره خورده بود. آخرین باری که پایشان آب ریخته بودم را به خاطر نداشتم. بیرون از اتاقم داشت باران میبارید. میتوانستم ذرهای به خود زحمت بدهم و پنجره را باز کنم و آنها را از جاگلدانی آویزان کنم. تنها چند قدم برای این کار کفایت میکرد؛ نزدیکتر از اولین شیر آب بود. مادرم عاشق گلهایش بود و مرتب به آنها رسیدگی میکرد. آنها به جانش بسته بودند و برای همین به من سپرده بودشان. شاید چون گمان میکرد من از پس این کار برمیآیم. شاید هم برمیآمدم اما تا قبل از آنروز.
آخرین چیزی که به خاطرم میآمد صدای تیک تاک ساعت دیواری بود و برخوردِ کَجِ قطرهای باران با شیشهی اتاقم. با صدای گوشخراشِ بلندگوهای مسجد، چشمانم را باز کردم. عقربهی کوچک روی عدد یک و عقربهی بزرگ روی دوازده ایستاده بود. باران بند آمده بود. باز هم خبری از آن گلدانها و باران نبود. تنها تصویری که میبینیم، یک لیوانِ شیشهایِ چرک گرفته همراه با بستهای کلونازپام است. اکنون که مینویسم، سالهاست که قضیه از این قرار است. دلم هوس آن کارهای مفیدِ دوستداشتنی را کرده اما تاریخ انقضایش خیلی وقت است گذشته. پس اینبار قدری به خود زحمت میدهم و در حافظهی تلفن همراهم ثبتشان میکنم تا یادم نرود من نیز روزهایی بود که کارهای مفیدی برای انجام داشتم؛ مانند همهی آدمها.