



تمرین: در مورد این عکسها، هرچی به ذهنتون میرسه بنویسید!
گفت: « کار، خوبه تیمی باشه. بعد، موقع تمیزکاری، یه نفر محض رضای خدا واینمستاد یه سانتیمتر نخ، از روی زمین برداره! اسم خودشون رو هم گذاشته بودن هنرمند. هرکی یه قیچی و یه تیکه پارچه برداشته بود و شروع میکرد به برش زدن. حالا باز اینها خوب بود. یه دستهی دیگه بودن که هیچجوره نمیشد باهاشون کنار اومد که بهشون میگن طراح! پیکاسو غلط میکرد جلوی اونها قلمموش رو دربیاره؛ جوری ژست متفکرها رو به خودشون میگرفتن و توی حس میرفتن که آدم فکر میکرد میخوان چکار کنن! تهش میشه همین لباسی که تنِ منه! خودت ببین. آستین اینوری رو ببین؛ حالا این طرفی! کاری به اینکه اینیکی دوتا دوخت داره و اونیکی، یکی هیچی؛ دقت کن! آها ایناهاش! نفهمیدی؟ تو هم گیجی ها! اینیکی از اون، کوتاهتره! »
گفتم: « خب، آره... ولی... این که کارِ طراح نیست! کسی که دوخته، اشتباه کرده! »
گفت: « حالا هرچی. همشون یه سری آدمِ اَزخودمَمنوناند. همهی زحمتها برای منه، بعد پایهی حقوق اونها، دوبرابرِ مال من! این عدالته اسمش؟ کارگاه به این بزرگی مگه یه نفره جمع و جور میشه؟ »
گفتم: « یعنی دستتنهایی اونجا؟ خودت تنهایی اونجا رو تمیز میکنی؟ »
گفت: « استادیوم آزادی بعد از دِربی، انقدر کثیف نمیشه که اونجا بعد از یه روزِ کاری... و همهاش هم با خودمه! از کمر میفتم بخدا! بارها رفتم پیش همین آقای رضایی و به هزار زبونِ آدمیزاد بهش گفتم که آقا، این تنهایی کار من نیست ولی کو گوش شنوا؟ « نه، ما فعلا بودجه نداریم و... تحریمایم و بازار خرابه و دخل و خرجمون به هم نمیخوره و... همینجوریش هم میخوایم چند تا از نیروها رو کم کنیم و... »
گفتم: «خب... پس... چجوری؟ تنهایی؟ »
گفت: « نه. خواهرزادهام رو با خودم میارم. قولِ ساندویچ رو بهش میدم که بیاد دوساعت کمکدستم وایسته. آت و آشغالهایی که جمع میکنم رو بریزه داخل کیسه و... »
گفتم: « خب... چرا نمیزنی بیرون؟ چند وقته کار میکنی اونجا؟ »
گفت: « دلت خوشِ ها! کار کجاست؟ »
گفتم: « تو که خوب بودی! یادمه همیشه تَه کلاس مینشستی و پروژههای بقیهی بچهها رو براشون انجام میدادی! عاشق فرانسه بودی! میگفتی یه روز از عمرم باقی مونده باشه باید برم پاریس و... دستمو به ایفل برسونم... »
( سکوت برای چند دقیقه فضا را پر کرد)
گفت: « این رو ببین! »
و پشت قاب گوشیاش را نشانم داد که برروی یک دیوار آجری که دوده گرفته بود، جملهای نوشته شده بود که معنایش را نمیفهمیدم! از خودش که پرسیدم، دست و پاهایش را زیر صندلی سُر داد و درحالیکه یک دستش زیر چانهاش بودط با دست دیگرش، گوشی را برروی صفحه، برروی میز گذاشت و میچرخاندش! تنها صدا، صدای کشیده شدنِ گاردِ پلاستیکی گوشی برروی سطح شیشهایِ میز بود. چشم تیز کردم که چه میشود. گارسن با سینی فلزی، به ما نزدیک میشد. به چهار قدمیِ ما رسید. مردی بود تقریبا سی و هفت هشت ساله با شانههایی افتاده و صورتی که تازه تراشیده شده بود. گوشهی سبیلش را میجوید. مشخص بود دارد لبخندی را که مدیریت ازش خواسته بود را تمرین میکند. نزدیکتر که شد، عمق دروغِ تمرینش، بیشتر میشد ولی دستبردار نبود. یک قدم مانده به ما، مکثی کوتاه کرد. سرش را به نشانهای ادب، خم کرد و آهسته پرسید: « فسنجون و ... » دچار لکنت شد...
در این سکوتِ سهنفره، جملهای کوتاه ادا شد: « خوشبختی! نه، ممنون. یک لیوان آب لطفاً! »
( سر تکان دادم، و زُل در چشمانش، ازش پرسیدم: « چی؟ » با همان تُنِ صدای قبلی گفت: معنی جملهی پشت گوشیم... » چشم نازک کردم و لبانم را به هم نزدیک و سرم را به طرفین تکان دادم و در همان حین، صندلیام را آرام به عقب هل دادم و به گارسنِ وامانده نزدیک شدم. مقداری از جنسِ خندهی خودش را قرض گرفته و تحویلش دادم: « ممنونم آقا! سفارشِ ماست! دوتا آب گازدار هم سفارش داده بودیم همون رو هم بیزحمت... » و درحالیکه که با یک دست، سینی را برروی لبهی میز، نگهداشته بودم، میز برای گذاشتن سینی برروی آن، خالی میکردم. او داشت با دستمال کاغذی، دماغش را تمیز میکرد.