این جمله رو به سلیقهی خودتان ادامه بدید!
« زندگی کردن ، نادرترین اتفاق جهان هستی است
بیشتر مردم فقط وجود دارند. همین. »
جملهای از کتاب: هردو در نهایت میمیرند.
این را وقتی در گرمای ۳۹ درجهی ساعت دوارده و چهار دقیقه، با کولری که جان نداشت، سرنشین های ماشین را خنک کند، در پشت ماشین جلوییمان خواندم. پرایدی بود سفید. یک مثلث که آرنج راننده بود، از شیشهای سمت چپ، بیرون زده بود. نصفِ عددهای پلاک خوانده نمیشد؛ آفتاب، کلنجارِ زیادی با آنها رفته بود. سمت راستِ راننده نشسته بودم و با یک دست، دریچهی کولز را به اصرار ، سمت خودم تنظیم میکردم و با دست دیگرم، با برگهی احضاریه دادگاه، خودم را باد میزدم. ساعت ۱۲ و ۳۴ دقیقهی پنجشنبه بود و ما یک ربع پیش باید در آنجا می بودیم. به خودم جرات دادن و شیشه را پایین دادم تا علت این توقفِ نیم ساعته را بفهمم. آن جلوترها، چند نفر با صدای بلند ، با هم بحث میکردند و یک خانوم، هم سن و سال خودم تا با استرس با تلفنش صحبت میکرد. شاسی بالابر شیشه را بالا دادم. و نیم نگاهی به راننده انداختم. خلاف همیشه، هیج اصراری به بحث، سر این رفتار اشتباهم نداشت...