رویای مادرم چه بود آنجا که هنوز کودکی همراهیاش میکرد!
آنجا که سایهی شعور و عقل، تعقیبش نمیکرد؛ در سر، چه دنیایی را برای خویش نقاشی کرده بود!
مادرم آنجا که هنوز خالهبازی میکرد، چه غذایی را برای ارضای گرسنگیِ بچگیاش میپخت؟
چادر، کجا آفتاب را از روی گونههایش ربود؟
دستانش کی زیر سرمای آب سرد زمستانی ترک خورد؟
مادرم کجا بود؟
آنجا که خوابها را با سهمیهی رویا، برای کودکان تقسیم میکردند، چه رویایی را برای پر کردنِ شبهایش انتخاب کرد؟
مادرم کجا بود وقتی همهی همسن و سالهایش میخندیدند!
آیا او هم در میان آنها بود؟
خدایا تو بگو!
آیا بود؟
مادرم حتما خیلی زیبارو بود، آنجا که در برابر آینه، خودش را تنها برای خودش مرتب میکرد!
گیسوانی خرمایی. ابروهایی کشیده و پیوندی.چشمانی قهوهای. پوستی صاف و سفید که چروک غلط میکرد آنجا بِپِلکد!
دلم خواست آن دخترک را ببینم و سر تا پایش را برانداز کنم و بَه بَه و چَه چَه کنم و انگشت به دهان بمانم!
گوشهای گیرش بیندازم و اَزش بپرسم چه کسی را برای عشقبازیهای وقت و بیوقتش انتخاب کرده است!
قطعا خوشبحالِ آن شخصی بود که او از ته دلش با او آرزوی وصال را میکرد.
یکهو دلم از آن عشقها خواست. نمیدانم چرا...
مادرم!
آنجا که شک به یقین حالت خوب بود. روبراه بودی با کودکها و کودکیهایت!
الان حالت چطور است؟
آیا نه به همه؛ به گوشهای از آن آرزوهای خواستنی رسیدهای؟
مطمئنم که جنسِ آرزوهای تو دستنخورده بوده!
بَهِشان حسودیام شد. اینیکی را هم نمیدانم چرا!
مادرم یا بهتر است بگویم دخترکِ زیبای مو خرمایی!
ما همان آدمهایی هستیم که تو از کودکهایِ مامانبازهایت توقع داشتی؟ شبیهشان چه؟
دلت را که بسیار شکستهایم؛ حداقل از خودم که مطمئنم!
بنظرت میشود که جایی، اندازهی نوک سوزن، نیازهایت را ارضا کنیم؟
توانسته یا میتوانیم که برای چند لحظهای، بهت اجازهی خلوت با تنهاییهای مختص به خودت را بدهیم؟ یا خیلی حوصلهسَربَر و نِق نِقو هستیم؟
یک کلام! از مادر شدنت راضی هستی؟
مادرجانم!
دوستمان داری؟ اصلا دوستداشتنی هستیم؟ غریبه که نیستی، آخر من دوست داشتن را از شخصِ خودت یاد گرفتهام؛ آنجا که شبها را به انتظارِ آمدنهای ما از خیابان، چشمانتظار میماندی و آنقدر هردو طرفِ این داستان در کارمان افراط کردیم که تو بیخواب شدی و ما به ولگردی عادت کردیم و تو با چشمانی خیس و سَری دستمالبسته، شام را برایمان گرم میکردی!
مادرم، عزیزم، ما را ببخش به خاطر بد و بیراههایی که با چشمدرشتی نثارت میکردیم و تو تنها سکوت میکردی و تَهش، آغوشت را برایمان باز میکردی!
ببخش که یاد نگرفتیم یکبار، محضِ تمرین هم که شده، دوستت دارمهایمان را تقدیم گوشهای تو کنیم...
ببخش که پیرت کردیم...
بابت تارهای سفید لابلای موهای قشنگت، با تمام وجود اَزت عذرخواهی میکنم؛ بابت چروکهای پیشانیات و ناراحتیِ قلبت و دندانها و معدهای که از بیفکری و بیشعوری ما داغان شد...
هرچند که دیگر عذرخواهی راه به جایی نمیبرد؛ اکنون تو فرسوده شدهای و ما جوانهایی پیر!
مادرجانم!
چشمهایم خیس است و قسم میخورم که این یکبار را تنها به خاطر تو اشک ریختم!
آخ که نوشتن با این حالت چقدر سخت است!
مادرم دلم هوس کرده است باز سر برروی زانوانت بگذارم و پلک بر هم قرار دهم و خود را در بچگیهایم ببینم. با خودت گمان نکنی که اینبار هم این حرفهای سوزدار را با توقع زدهام ها، نه!
دلم گرفته است و باز جز گوشهای همیشه-شنوای تو، هیچ گوشی را پیدا نکردم. گمانم خدا امشب تو را بر سر راهم قرار داد چون اَزش عاجزانه این را خواستم!
دلم یک خوابِ بیدغدغه میخواهد مادر، چه کنم...
سرت سلامت. برایم بمان که تو معنای دقیقِ هر واژهای؛ بدون اغراق، بدون توقع!
دوستت دارم.