کاری نداشت. کافی بود نوک چاقو را به پوستهی درخت گیر بیندازم و بعد هرکاری که دلم میخواست بکنم. مهم نبود چی بکشم؛ فقط یک چیزی که برای چند دقیقه وقت من را بگیرد. پوستهی درخت، بهتر از کار دیگر است. میدانم منظورم چیست. کلافهام. میدانم که اگر یکجوری این حال را جایی تخلیه نکنم، کار دست خودم میدهم. میدانم منظورم چیست. چه کسی از یک زبانبسته بهتر. این روزها تحمل آدمها خیلی پایین آمده است. خودم هم یکی از آنها. تا هوا خوب نباشد، میگذارم و میروم؛ درخت نیستم که یک جا ریشه کنم. من میروم. برای من سخت نیست که بزنم و پلهای پشتسرم را خراب کنم. برعکس درخت. آب بریزی پایش، میوهات را میدهد، سایه بهت میدهد. وفاداریش حالبهمزن است. باید یک کاری بکنم. نمیشود همینطور یکجا بنشینم و درجهی ناخوشیام بالاتر برود و به عصبانیت تبدیل شود. من اینطور یاد گرفتهام؛ ناراحتی را نمیشود با چند نفس عمیق برطرف کرد. باید به جایی، چیزی، یکجور آسیبی زد؛ بدون هیچ عذاب وجدان. همانطور که خودت آسیب دیدهای وَالا انرژی اضافه نداری که بیخود تلف کنی. با اینحال، با اینهمه روش برای تخلیهی عصبانیت، نمیدانم این یکی را کی و چطور یاد گرفتم. یک درصد هم آدمِ چاقو به دست گرفتن نبودم. نهایتِ خلافِ من یک بسته کبریت بود؛ آخرش فندک، آنهم برای سیگار. من از آنهایی بودم که حتی پوستهی کِیکم را در طبیعت نمیانداختم. آن اوایل حتی پوکهی سیگارم را با اِکراه روی زمین میانداختم؛ در این حد. حال چه شد که اینطور راحت در جیبم میگذارم و میزنم بیرون... بیخیال. مگر تاریخِ سیگاری شدنم را به خاطر دارم... اکنون سیگار هم حالم را خوش نمیکند. موسیقی نیز همینطور؛ حتی قدم زدن؛ گمانم باید به جایی غیر از خودم آسیب بزنم. دیدنِ آسیبِ جایی بیرون از خودم، بیشتر آرامم میکند. شاهد دردِ کسی دیگر بودن، کارسازتر است. احتمالا بعدها از این روش به عنوان یک مِتُد در روانشناسی استفاده کنند. پس باید خوشحال باشم از اولین بودن. درختجان بیش از این مُعطلت نمیکنم. گمانم تو هم از این انتظار حوصلهات سررفته است. قول میدهم زیاد طولش ندهم. خودت پیشنهادی نداری؟ راستش خودم نظری ندارم. یکهو پیش آمد. یک قلب که یک تیر ازش بگذرد چطور است؟ خندهدار است نه! باور کن نمیدانم! اولینبارم است. راستش یکخورده عذاب وجدان سراغم آمده. یکی از آنهایی که شاید در لیست دلایل باشد، فکر کنم این باشد: اینکه مجبوری این آسیب را مدتها با خودت حمل کنی؛ شاید تا آخر عمرت حتی شاید تا روزی که من دیگر امشب و این حالِ ناجور را فراموش کردهام. پس من را ببخش. اما یک چیزی هست و آن هم این است که میگویند مثبت و منفی یکدیگر را جذب میکنند؛ تو من را جذبِ خودت کردی. چرایش را هم لابد خودت بهتر میدانی. نمیدانم. بهرحال فکر نمیکردم اینطور شود اما شد. بیا یک کاری کنیم! من ضامن چاقو را باز میکنم، چشمانم را میبندم و دستم را به سمتت دراز میکنم. باقیش با تو. ناسلامتی پوستهی توست. فکر کن میخواهم بگویم در ناراحتیهایم نیز آنقدر مرد هستم که حق انتخاب به طرف مقابلم بدهم. من میگویم، تو باور نکن. مطمئنا باور نکردی. تو که آدم نیستی اینقدر ساده گول بخوری! کافیست. بیشتر از این لفت دادن، دردسر میشود. کسی از راه میرسد. پس شروع میکنم: یک. دو. سه...