آنجا که « سکرت گاردن » در قطعهی « اِستِپس » داشت تمام هنرش را در گوشهایم نشان میکرد، این ایمان، درونم قویتر شد که زندگی، جز اینی هست که بقیه میبینند و قبولش کردهاند. آنجا دوباره دلم خواست که به طنابِ تمایل به نوشتن، چنگ بزنم. من هم مسافری ازباشم این قطار ؛ به سلیقهی خودم: نوشتن. احساس تفاوت با دیگر برادرانم که قبول کردهاند زندگی را با منطقِ دو-دوتا چهارتا ادامه دهند، انگار نگاهِ تمسخرآمیزشان را چوبی کرد بر سرم کوبید اما طناب محکم در دستم جا خوش کرده بود و حالاحالاها وِلُکنش نبودم؛ لااقل با افتخار، تا الان که نیستم و چه چیزی از این بهتر!