
امشب
آسمان روی دیگری از خودش را
در صفحه ای تازه نشانم داد؛
در پسزمینه ای فانتزی
اما کاملاً واقعی!
توصیفش آسان نیست؛ بگزار!
اینگونه میبینم:
《سطرهایی منظم
به صورتی در زیر یکدیگر چیده شده اند که
میتوان اَبرها را هم در میانِ آنها دید.
..صحنه ای واقعا خیالانگیز!》
《پرنده ها را هم میتوانم ببینم
همچنین پروانه ها را
که چگونه نقش علائم نگارشی را بازی میکنند.
نقطهها. ویرگولها، یا حتی علامتهای تعجب!》
ظاهراً قبل از آمدنِ من هم، چیزهایی برای کسانِ دیگری نوشته بوده اند؛
متن هایی، با واژههایی گُنگ.
فهمیدنشان زمان میبرد!
..سهم من هم چند جملهی ساده
اما مرموز است!
شاید هم من اینچنین تصور میکنم؛ که متعلق به من هستند!
نوشتهها از این قرارند:
《بیدار که شدی، حالت خوب بود..》
شاید ادامهی خوابِ خوبی بوده که قبل از بیدار شدن دیده ام.
پس من خوابِ خوب میدیده ام.
عجب!
شاید هم در حالِ ادامه دادنِ آن رویا، در دنیایی دیگر
که اسمش بیداریست، بوده ام!
سر در نمیآورم!
گیج در تفسیرِ جملهی قبل، جملهی بعدی ظاهر میشود:
《.. که قرار است همینگونه خوب هم باقی بماند.
اتفاقاتِ روزمره، همه باب میلِ تو پیش بروند
و تو از پس همهی آنها هم برآیی!》
نمیدانم.
الان باید چه عکسالعملی از خود بروز بدهم؟!
خودم که نمیفهم؛ اما انگشتانم درحالِ ثبت این ماجراست.
سرما، بی توجه، انگشتِ شَصتم را کِرخ میکند.
برایش هم اهمیتی ندارد؛ چون او هم بخشی از این داستان است!
آسمان که درحالِ تغییر رنگ بود؛
و من شاهدِ عینیِ این ماجرا
که ظهر و عصر، مشترکاً جای خود را به گرگومیش داده بوده اند.
عجیب اینکه
اتفاقها، دقیقا به همان ترتیبی که در آسماننوشتم خوانده بودم، پیش میرفتند
مطابق با میلِ من!
زمان، همانطور که میگذشت
آن گرگومیش را به اکنون که درحالِ نوشتن هستم تحویل داد:
《از ساعتِ حولوهوشِ دوِ بعد از نیمه شب، اعلامِ حضور میکنم!》
پس چرا من هنوز آن روشنی را میبینم؟
نوعی ارغوانیِ رقیق شده با اَبر
به همان شکلی که امروز برای اولینبار دیدم.
و اما اکنون! تصمیمم این است که آسمان را با سطرهایش
و جملگیِ این اتفاقها را با جملههایش
دستنخورده، به نفرِ بعدی بسپارم.
نوبت من، همانگونه که نمیدانستم کِی، به من رسید، و از من رد شده است!
حالم اما خوب است!
و ظاهراً سهمم هم همین شرح حال بود
که نمیدانم چقدر در توصیفش موفق بوده ام!
اما احساسی موزی، هنوز زمزمه هایی کنار گوشم میکند که..