ذهنم از آن حالتِ « ناخودآگاهِ داستانی » فاصله گرفته. اینطور که برای نوشتن، نیازی به آمادگی قبلی، یا تمرکز یا شرایط مناسب ( سکوت و جای خلوت و... ) نباشد. بااینحال، مینویسم. برای برگشت به « لذتِ نوشتن » مینویسم. به گذشتهی خودم که فکر میکنم ( اقلا پنج سال پیش ) خوب مینوشتم: ساختار ذهنیام، بسته شده بود برروی داستان. ایدهپردازی، شروعها و خطِ داستانی و پایانبندی و... دغدغههای زندگیام بودند بااینکه همان موقع هم کاسب بودم و الان هم. همان موقع هم تنها بودم و... چیزی که بود، داستان را دوست داشتم! نه این داستان به معنای لغویاش؛ « داستانِ کلمات » را دوست داشتم! مدتی هست که داستانِ کلمات، از حالت جدی و لذت خارج شده. نمیشود گفت تعریف و تمجیدها، کم و زیاد شدهاند یا سوژهها فرار کردهاند یا چمیدانم... ظاهراً اولویتهایم تغییر کردهاند بااینکه وابستگیام به آنها، از ( تقریبا ) هر نوع وابستگیِ قابلِ تعریف، بیشتر و و درحال رشد بوده و هست. احتمالا همین بلوغ: همین سایهای که پررنگتر شده است که با جیب خالی هم، وادارم میکند واژهها را به هم بچسبانم تا ارتباطم قطع نشود. میشنوم که میگوید: « قطع ارتباط، خطرناک است و ساختنش، سخت؛ فعلا لااقل همین را حفظ کن تا... »
خوشحالم که در این دنیای بیمرز، تصویری از من برای دیدن وجود دارد؛ تصویر من، کلماتند!