تو از کجا من رو پیدا کردی؟ من کجا مسیری همیشگی رو، اشتباهی به سمتی دیگه پیچیدم که به تو برخوردم و واردِ تو شدم. تو درهات رو باز کردی و من از خودم گذشتم و به تو رسیدم و دیگه من نبودم. تو شدی، کسی که قبل از اون بودم و داستان عوض شد. دیگه نمیخواستم راهی که اومدم رو برگردم. دلم میخواست ادامه بدم. ترسهای گذشته رفتن و ترسِ تازهای جاش رو گرفت. هربار جلوی آینه وایمیستم، چشمام رو میبندم و تو رو تماشا میکنم که چه زیبا من رو به تسخیر خودت درآوردی؛ من هم قبولت کردم. الان که به گذشته فکر میکنم، هیچ آدرسی از اون مسیرِ اشتباهی رو یادم نمیاد. خودم رو بارها و بارها درحال جستجو دیدم و وقتی به خودم اومدم، چشمام رو باز کردم و تارهای بلندِ موهای خوشبوی تو رو روی صورتم احساس کردم و باز یه شبِ راحتِ دیگه رو پشت سر گذاشتم. ترس همیشه هست. فردا همیشه هست اما خیالم راحته چون تو هم هستی؛ درست همونجایی که ترس وایستاده؛ انگار که تو، سایهی اون باشی و شاید... به تو که فکر میکنم، صدایی تو سرم میپیچه، شبیه به یه موسیقیِ آشنا که بارها و بارها شنیدمش اما هرچی تلاش میکنم تا کلمهای، بِیتی ازش به خاطر بیارم، که پیداش کنم و تبدیلش کنم به موسیقیای که هرروز صبح تو خونه پخش میشه، بعد از کلی خستگی، باز به تو میرسم که انتهای یه کوچهی خلوت و تاریک، روی یه صندلی نشستی و دستت رو کردی باید موهات؛ انگار که معنیش این باشه: منتظر منی! تو هم جایی، پیچی رو به جای چپ، به راست پیچیدی و بدون مقاومت جلوی آدرسی که از حفظ بودی، همونجایی قرار گرفتی که من میخواستم بهش برسم. اینجاست که برای چند لحظه آروم میگیرم و از قهوهساز، دو تا فنجون قهوه پر میکنم و میام روبروی تویی میشینم که هنوز خوابی. چشمام رو باز میکنم و از آینه فاصله میگیرم. گونههام رو با پشت دستم پاک میکنم. میخندم و به تو نگاه میکنم که هنوز خوابی. پشت به آینه، بهت نزدیک میشم. با هر قدم، از خودم دورتر و به تو نزدیک میشم. پیشونیت رو آروم میبوسم، لباسم رو تنم میکنم و میرم چندتا نون تازه برای صبحونه میگیرم. چند دقیقه بعد، خونه با عطر چاییِ تازهدمِ تو و بخاری که از نونهای من بلند میشه، لبریز شده و تو داری به شمعدونیهات که تازه به گل نشستند، آب میدی. پشت به من، داری ترانهای رو زیر لبهات زمزمه میکنی. با وجود اینکه کلمهای ازش رو متوجه نمیشم اما برام آشناست. به خودم میام و میبینم که حجمِ تَنِ تو، تو دستای من گیرافتاده و تو هنوز مشغول زمزمهی همون ترانهی آشنا هستی. زنگِ هشدارِ تلفنم، بهم یادآوری میکنه که امروز یه قرار مهم دارم. قراری که هشت ساله یادش از ذهنم پاک نشده. یه لیوان چایی برای خودم میریزم. برای خودم لقمه میگیرم. گلدونِ شمعدونی رو برمیدارم و از پلهها پایین میام. درب خروجی رو با یه دست باز میکنم و به سمت آدرسی نامعلوم راه میفتم. شاید راه رو فراموش کرده باشی. میام تا پیدات کنم. چشمام رو میبندم اون آدرس رو تصور میکنم.