« + نمیدونم یهویی دلم خواست که اینها رو بهت بگم... »
او سری به نشانهی تایید تکان داد.
« + این بنده خدایی که اومد...
_ اوهوم...
+ انتظار داشت بگم باشه؛ این رفیقمون ( یعنی تو ) چند دقیقه معطل بشی تا...
_ دقیقا...
+ خب این درست نیست! یعنی چی؟ یعنی وقته تو ارزش داره، بعد وقته کسی که از قبل نوبت گرفته مهم نیست؟ »
طرف مقابل سکوت کرده و منتظر ادامهای بود که از انتهایش باخبر بود.
«+ دیدی؟ انقدر ادامه داد که تو ( که مشتری هستی ) بگی باشه اشکال نداره و...
_ منم همین رو احساس کردم! »
شروعکنندهی صحبت، لحظهای سکوت کرده و مشغول پیتاژ زدن شد و مشتریای که به حقش احترام گذاشته شده بود، با حسی خوب، ادامهی جمله را به دست گرفت و گفت: « اصلا وقتی که محکم گفتی نه، خیلی خوشحال شدم! من قبل از اینکه مشتریِ تو بشم، میرفتم پیش... یه بار مثل امشب، همچین اتفاقی افتاد و... » شروعکنندهی صحبت، هنوز هم دستی بر کلمات نبرده بود و در ذهنش داشت با چیزی کلنجار میرفت...