صدای جِلِزّ و وِلِزّش میآمد اما مدتها پیش، شعلهی زیرش خاموش شده بود.
طبیعی بود. کشیدهی آبنَکشیدهای را که چند ساعت پیش خورده بود، نمیشد با چهار نخ وینستون قرمز، شُست، بُرد فاضلابِ ناخودآگاه!
میخندید و بلند بلند واگویه میکرد: « هوم! فکر کرده من خَرَم! نه مجید آقا، بَلانسبتِ خر، اون تولهسَگِ مُفَنگیاتِ که اگه دو روز پولتوجیبیاش رو قطع کنی، به شب نکشیده، کاسهی گدایی دستش گرفته و سر چهارراه دست بلند میکنه! »
آنقدر کُفری بود که جرات نمیکردم دستش را بگیرم و از لانهی زنبور، دورِش کنم. رضا، عجیب به دلش مانده بود! دقیقا جلوی دوستدخترش ( که قبل از این ماجراها، قرار بود بره خواستگاریاش ) هرچه وجههی درست و حسابی جمع کرده بود، با یک جملهی: « دزدِ ناموسِ بیشرف » که چاشنیِ سیلیِ مجید شده بود، دیوار را بغل کرد و با کف دستهاش، از بوسیدنِ سیمانِ دیوارِ خانهی مهسا، فاصله گرفت. یادش نمیآمد احترام بزرگتر را نگه نداره. پدرِ خدابیامرزش همیشه یادش داده بود: « احترام بزرگتر، مخصوصا یه پدر، از اصول دین هم واجبتره! سرت را بنداز پایین و اگه زورِت نرسید دستش رو ببوسی، سکوت کن... »
نمیشد. بعضی وقتها سکوت سخت بود. لااقل رضا، آدَمش نبود! خندید و یک نگاه به چَپَش کرد که دید، من در سمت راستش ایستادهام. نیشخند که میزد، گفت: « میکاییل، نظرت با یه مشروب چیه؟ » سکوت کردم. مشروب؟ رضا و مشروب؟ ته تهش چند پِیک عرق، آنهم در یک دورهمی، در عروسیای جایی، آنهم تازه مهمان صاحب مجلس ولی پیشنهاد از خودِ رضا؟ یک مقدار سَختَم بود تا تعجبم را پنهان کنم. این شد که به نشانهی تایید، سَر تکان دادم: « اوم. بریم... » بالاخره خودم هم میخواستم او را از صحنه، دور کنم؛ حالا بگذار بهانهاش از سمت خودش باشد !