
معلوم بود که هنوز نتوانسته است با حقیقت کنار بیاید. میشد این را از فنجانِ چینیای که آثار رژ لب گوشهای از آن ماسیده بود متوجه شد. هرروز همانجا برروی همان قسمت از میز، جایی که از سه ماه پیش بود، مانده بود. بدون آنکه حتی میز را تر و تمیز کند. دقیقا همانجایی که شخصی برای آخرین بار آرنج هایش را بر آن تکیه داده و در حال نوشیدن قهوهاش بود. دقیقا به همان حالت. انگار که جرمی در آنجا رخ داده باشد و تو مجبور باشی که صحنه را برای کشف آثار جرم، بدون تغییر باقی بگذاری. البته که جرم اتفاق افتاده بود. او برای اولینبار به خودش اجازه داده بود که یک غریبه را به خلوت خود راه دهد و آنقدر این کار را تکرار کند تا وابستهاش شود.
هرروز بعد از بیدار شدن از خواب، شبها بعد از اینکه دستگیرهی دربِ ورودی را به داخل بچرخاند، نیمهشبها در حین بیخوابیهایش، چه مهمان داشت و چه مانند اکثر مواقع که تنها بود، چه در تعطیلات آخر هفتهاش و... آن فنجانِ چینی همانجا برروی همان قسمت از میز جاخوش کرده بود و با ( آثارِ ) لَبی که برروی آن بود، با او صحبت میکرد. وقتِ یک تصمیم درست و درمان بود.