از اون خزون چه خبر؟
در قابلمه امید، به سیب‌زمینی سوخته های تهش رسیده‌ام. نشسته‌ایم روی دیوار یک متری رو به روی فروشگاه هفت. فروشگاه را یک هفته‌است که جمع کرده‌اند و رفته‌اند. پروژکتور هایش اما هنوز از آن بالا کوچه را مثل نه صبح روشن کرده‌اند.
ساعت دوازده و بیست و چهار دقیقه شب است. هوای خنک اوایل مهر وزیده تو اواخر شهریور و تنم توی یک تیشرت بنفش تیره می‌لرزد.
صدای چاووشی از حنجره اسپیکر بیرون میریزد.
«اگرچه هیچکس نیومد
سری به تنهاییت نزد
اما تو کوه درد باش
طاقت بیار و مرد باش»
طاقتم از طاق دلم بالا زده. کاش یک نفر باشد، که اینروزها پایم بماند. کاش یک نفر در یک شب سرد مثل امشب بیاید بنشیند کنارم و در سکوت شب آرام بگوید:
- حتا اگه حنات پیش یه شهر هم رنگ نده، می‌خوام بدونی، من هنوز باورت دارم.
پی‌نوشت-۱ : اینم همون نوشته‌ی آقا مهدی که قول داده بودم.
