
توی اون لحظه، در ظاهر، گوشِ شنوای بینهایت حرفهای تو بودم اما من، تصویر دیگهای میدیدم: « خودت° که از کالبدت، اومده بیرون و تبدیل شده به شخصِ دومِ یه بحث داغ و باسَروتَه! » کوهی از حرفهایی که هرکدوم از یهجا، سردرآوردن: جزیرههایی تازه متولد شده توی اقیانوسی بینامونشون و خیلی تاریک! همین بود که وقتی با ولع، هر جملهای که میشد فقط با هفت، هشت تا کلمه، جمعش کرد؛ بهش آب میبستی و الکی... باحوصله° دست توی جیب کاپشنم فرو میکردم و شنوندگی رو تمرین؛ میخواستم « تو بودن » رو مزهمزه کنم: استرسها و هیجاناتت رو...