نمیدانم تابهحال دمنوش چاییتُرش را با زیره، قاطی زدهای یا نه؛ امشب این خطا از من سر زد! البته از تو چه پنهان، یکی، دو تکه هم نبات، زدم تَنگَش! برادرم که عطار است میگوید: « نبات، سفیدِش خوبه؛ آتوآشغال، کمتر قاطی داره! »
الان که دارم از شَبمَرّگیهایم برایت مینویسم، شجریان° بلند داد میزند: « راه امشب میبرد سویَت مرا
میکِشد در بندِ گیسویت مرا
گاه لیلا گاه مجنون میکند
گرگ و میش چشم آهویت مرا »
و من داشتم به این فکر میکردم: ( البته گمانم بلیطِ سفرِ اولم، برای مقصد دیگری بود ولی هرچه پیش آید عشق است! ) « از خدات هم میبود که الان با من باشی! هر دختری باید از خداش هم باشه... من با این حجم از فرهیختگی... بزرگی، مَردی، درک و... » ولی این نُطق، زیاد هَواخواه نداشت! حتی نگذاشت در جهتِ عکس، یقهی خودم را به عنوان یک انسان مغرور و ازخودممنون بگیرم! گفت: « رها کن بره پسر! با تأثیرِ دمنوش عشق کن! حیفِ این صدایِ آسمونی نیست؟ » بعد از این دیکته، جرات نکردم بپرسم چطور میشود بهش گفت: ( به دلم ) « اون میدونه کی رو سرراهت بذاره! » بدون اینکه بهانه بیاورد! ترسیدم از دهنم در برود تا مبادا با سیلِ پیشنهاداتِ صددرهزار° دوست داشتنیاش، گلوله بارانم کند! سکوت کردم و گوش دادم: کاری که اینروزها زیاد میکنم!
هوا رو به سردی میرفت و من حاوی مغازه، روی چهارپایهی فلزیمان قوز کرده بودم. از آن هواها که دَرشان جای یک نفر خالیست! « یک نفری » که شاید دیگر هیچوقت قرار نباشد ببینمش و باید « پذیرفتنش » را تمرین کنم! پذیرفتنهای دیگری هم در راه است؛ این را به وضوح احساس میکنم! ماندنها و لبخندها و رعایتها و... دوستداشتنهایی به سبکی نو! یک نوع « خود_پوست_کَنی » به جای دیگران و « لذت بردن » از این کار و اتفاقا « استمرار. » عجیب است ولی داشتم به تمرینِ این جرأتهای جدید، فکر میکردم، عوض اینکه « اگر او میبود، الان کجای کار بودم! » روحم از بوی ماندگی، دِلدِل میزد و من نمیخواستمش. رها کردن میخواستم!
ببخش. باز گم شدم کلمات...