یک قهوه، آن هم ساعت ده و نیم شب به بعد، آن هم نه سبُک، هفتاد_سی ( ربوستا_عربیکا ) مشخص است نیتِ لذت بردن، پشتش نیست. دلیلش گفتنی نیست. همانقدر بگویم که یک هیجانِ سنگینِ خوشحالکننده، حمایتش میکند! ولی هرچه بود، باعث شد تا امشب، گوش و پایِ رامین شوم برای زیرپا گذاشتن پیادهروهای اسفراین، از امام خمینی بگیر تا طالقانی و برگشت از پارک ملت.
یک هیجان که درست و غلط بودنش، زیر سوال بود، باعث و بانیِ امتدادِ یک رفاقت شد. در دلم دعا میکردم، بتوانم این تعادل را تمرین کنم: شعاعهای خوشحالیام، محدود به تیک خوردنِ احساساتم نباشند؛ در تاریکیهایم هم بتوانم حامل نور باشم. گوش باشم، پا باشم.
امشب چقدر پاییز چسبید!