بی‌نام

بحث اینکه او چقدر می‌تواند کمکم کند، نیست. حرف سرِ اینست که باور کنم او می‌تواند کمکم کند!

می‌توانستم صدای موسیقی را از گوشی‌های اِیرپاد گوش دهم و لذت ببرم. ماه را با ستاره‌ها، ببینم و لذت ببرم. صدای نسیمی که داشت با شاخ و برگ‌ها بازی می‌کرد را بشنوم و لذت ببرم. این خبر خوبی بود.

ازش تشکر کردم. خودم را می‌گویم. از همراهی‌ام از جلوی آینه بگیر تا جارو کردن مغازه و نوشتن و... متشکرم از هوایی که ازم داری!

چشمانم نمی‌خواست، اما دلم عجیب هوای کلمه، به سرش زده بود. حتی با پلک‌هایی بسته. با دل، در آنجا که به سواد و نگاه و انگشت، احتیاجی نبود. خنده‌اش گرفته بود او.

حالم خوب بود. غرور آمد. نه ترسیدم که هوا بَرَم دارد و نه خودم را کننده‌ی آن کار ببینم. گفتم کمک از جایی دیگر رسیده است. البته قدری یِکِّه خوردم اما سریع دست و پایم را جمع کردم و بلند بلند با خود تکرار کردم: « ممنونم ازت و می‌خواهم تمام کارهایی که امروز کرده‌ام که باعث و بانی این حالت‌هاست، را در وجودم زنده نگهداری. » من به عشق می‌ورزم.