نمی‌دانم « بی‌خوابی » یا « ماشینیست » یا « کابوس خیابان ای ال ام » یا... را دیده‌اید یا نه! خلاصه‌‌شان این است که شخصیت‌ها دچار توهمِ بی‌خوابی می‌شوند و جاهایی، کاملا مشخص است که تصمیمات‌شان از روی ناهوشیاری است: بعضی کارهاشان را اصلا به خاطر ندارند، بعضی را نمی‌دانند انجام داده‌اند یا نه و... خلاصه، غرق در دنیایی غیر از زمین که اتفاقا قوانین و مقررات خاص خود را دارند. امروز دچار یک همچو حالتی شده‌ام؛ طوری‌که می‌ترسیدم برای مسیر نسبتا طولانی‌ای که در پیش داشتم، ماشینِ بابا را بردارم: نکند بزنم به جایی یا اتفاقی° در شلوغیِ این‌روزهای خیابان، وسط چهارراه خاموش کنم و یا... می‌ترسیدم در جمعی که آدم‌های معقول نشسته‌اند، حرف‌های نسنجیده بزنم و بعدها به گوشم برسانند که: « پدرآمرزیده، آنجا چه حرفی بود بارِمان کردی و... » اما جالب بود که اتاقم را برای خواب انتخاب نکردم و یادم است از ساعت نه و خرده‌ای صبح که از خواب بیدار شدم، تا همین الان که پانزده ساعت از آن می‌گذرد، هنوز چشم بر هم نگذاشته‌ام: برخلاف تمام جمعه‌های گذشته، مغازه رفتم؛ با دوستم با لیوان‌های بزرگ ماسالا، قدم زدیم و در طول روز، به چندتا از دوستانم که مدنی بود ندیده بودم‌شان سری زدم موسیقی گوش دادم و از هوای نَم‌دارِ امروز، استفاده‌ی مفید کردم. اتفاقا سماورِ چاییِ امروز را هم خودم به راه انداختم. خلاصه اینکه به خواب گفتم زِکّی! الان که تازه شامم را خورده‌ام و سلامم را به گل‌های اتاقم داده‌ام و گَپی خلاصه اما صمیمی با مادرم که مشغول نَم کردن گندم برای سمنو بود، کلیپ زدم که عباس و پدرم هم بودند. در حین قدم زدن با دوستم، این جمله را گفتم که دوست دارم اکنون به تو هم بگویم و آن، این بود که: این هوا، آدم رو هوشیار می‌کنه! تنفسش از واجباته... » و من با وجود خستگی کُشنده، اگر همین الان کسی پیشنهاد یک قدم زدنِ دوباره را بهم بدهد، شک دارم که رَدَش کنم! احتمالا این‌یکی، دیگر ربطی به هوای نم‌دارِ متعادلِ رو به سردِ مَسخ‌کننده ندارد؛ من، خود اهل این‌طور قدم زدن‌ها و تفریحاتِ نامعمول هستم و باقی، توجیه‌اند اما هرچه هست، دنیای نابی‌ست؛ ناب و عجیب و جادویی و... جادویی و... جادویی و... که هر چند صد سال یک‌بار اتفاق می‌افتند که اگر یک درصد اهل دل باشی ( دستِ خودت نیست ) واقعا نمی‌توانی ازش بگذری. حاضر نیستی آن را با هرچیز با ارزشی طاق بزنی حتی یارجان...
