حوصله‌ام به هیچ‌کاری نمی‌کشید ولی به او نگفتم. نه به این خاطر که عذاب وجدان بگیرم، نه، تنها نمی‌خواستم او هم مانند من، گرفته شود... یک نفر برای کِش دادن زمان، لازم بود.
صدای غورباقه‌ها، زوزه‌ی اگزوز‍ِ ماشینی اسپرت و پیاده‌رو‌های خالی از آدم، نسیمی ضعیف و پسرکی که زیپ کاپشنش را تا پایین باز کرده و دست‌ها را در جیب‌های شلوارش فرو کرده بود و ساعت که تازه خود را به یازده شب، چسبانده بود، می‌گفتند: « زمان، امشب پیرتر از چیزی است که گرینویچ می‌گوید... » شانه‌ای بالا انداختم و آهسته گفتم: « که چی؟ » گفت: « هیچ، خواستم چیزی گفته باشم! »
